Ενα ποίημα αφιερωμένο στον εργάτη, από το ίδιο φύλλο του “Σοσιαλιστή”, αναδημοσιεύουμε επίσης:

Φροντίζω για να βρω δουλειά παρακαλώ τον ένα

του λέγʼ αφέντη πάρε με να εργασθώ κι εμένα,

να σκάψω για λίγο ψωμί να θρέψω τα παιδιά μου

να σου δουλέψω και εγώ μʼ αυγόν τον ίδρωτά μου.

Με την αξίνη τη βαρειά σε κουρασμένον ώμο

γυρίζω για να βρω δουλειά σʼ ένα και σʼ άλλο δρόμο.

Ολοι μου λέγουν, έχουμε εργάτας σταίς δουλειαίς μας

περίσσιους, τους αναπληρούν τώρα αι μηχαναίς μας.

Αν δε κανένας σε δουλειά μα πάρη από λύπη,

το μεροδούλι δεν αρκεί και το ψωμί μου λείπει

Σε παγωμένο έδαφος, σε κρύα ατμοσφαίρα

για το ψωμί μου μοναχά εργάζομʼ όλη μέρα!

σκάπτω τα έγκατα της γης στα μεταλλορυχεία

και ζωντανό με θάπτουσι τα χώματα τα κρύα.

Ο ήλιος του καλοκαιριού μου λυώνει το κορμί μου

σαν το κερί μαρτύριο είνʼ όλη η ζωή μου.

Σεις που κοιμάσθε ήσυχοι σε πλούσιο κρεββάτι

που βλέπετʼ όνειρα χρυσά όταν σφαλάτε μάτι,

όπου ξυπνάτε την αυγήν με χείλι γελασμένο

ρωτήσατε και τον πτωχό εργάτη τον καϋμένο

πόσα τον δέρνουν βάσανα πόσον ιδρώτα χύνει

για νʼ αποκτήση το ψωμί που πλούσιος το δίνει

σαν να το βγάζη απʼ την καρδιά με γογγυτό με πόνο

κιʼ αγανακτεί πως δούλεψε δώδεκα ώραις μόνο!

Γ.Κ.Βαρ.