
Κάτω από τις μαύρες κουκούλες και το βαρύ οπλισμό κρύβονται νεανικά πρόσωπα που στην καθημερινότητα τους δεν παραπέμπουν με τίποτα στους «σκληρούς» της ΕΚΑΜ.
Το «εισιτήριο» τους στην Ομάδα προϋποθέτει εξαιρετικά σκληρή έως εξοντωτική εκπαίδευση, η οποία δεν σταματά με την αποφοίτηση από την Σχολή αλλά είναι διαρκής. Όμως σύμφωνα με τον επικεφαλής της υπηρεσίας, δεν είναι η μοναδική προϋπόθεση. «Εδώ είμαστε περισσότερο σαν μία οικογένεια. Τα παιδιά πρέπει να είναι αγαπημένα και δεμένα μεταξύ τους, αλληλέγγυα και να έχουν ομαδικό πνεύμα. Πρέπει να δίνουν και την ψυχή τους. Να είναι ειλικρινείς και να έχουν αντίληψη. Η ομάδα λειτουργεί σαν μία αλυσίδα. Αν σπάσει ένας κρίκος, τότε θα έχουμε όλοι πρόβλημα και αυτό γίνεται ακόμα μεγαλύτερο σε επιχειρήσεις που υπάρχει υψηλός κίνδυνος. Είναι μέγιστη προτεραιότητα η διατήρηση της συνοχής της Ομάδας» επισημαίνει.
Όπως τονίζει, στην Κρήτη η Ομάδα καλείται να επέμβει σε πάρα πολλές επιχειρήσεις, κάποιες εκ των οποίων έχουν μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας. «Σκεφτείτε πόσες φορές έχουμε επέμβει στα Ζωνιανά, στʼ Ανώγεια, στο Μονοφάτσι, στα Βοριζοκάμαρα και σε χωριά των Χανίων. Έχουνε ξεπεταχτεί καταζητούμενοι με τα καλάσνικοφ και έχουν κατρακυλήσει σε γκρεμνούς με τους δικούς μου προκειμένου να διαφύγουν. Πολλές φορές πάλι καλούμαστε να ακινητοποιήσουμε επικίνδυνους ψυχοπαθείς όπως συνέβη πριν από μερικές μέρες με ένα «θηρίο» σωματικά, ο οποίος απειλούσε με μαχαίρια και τσεκούρια τους αστυνομικούς της υπηρεσίας που είχαν πάει στο συμβάν».
Η διαρκής έκθεση στον κίνδυνο ίσως ευθύνεται για την έντονη παρουσία του θρησκευτικού στοιχείου στο χώρο όπου στεγάζεται η υπηρεσία. Το βλέμμα μας πέφτει σε ένα εικονοστάσιο. «Εδώ μέσα είναι έντονο το θρησκευτικό στοιχείο. Τους ζω καθημερινά και ξέρω ότι τα παιδιά είναι βαθιά θρησκευόμενα. Πιστεύουν πολύ και ζητούν από το Θεό να τους προστατεύσει και να τους δίνει δύναμη».

