Ο έμπειρος αξιωματικός τονίζει ότι ακόμα και την τελευταία νύχτα ο Σελιανάκης βρισκόταν σε κατάσταση «πολέμου». «Αυτός ο άνθρωπος δεν χαλάρωνε ποτέ του. Τη νύχτα που έμεινε στο σπίτι της συντρόφου του, δεν κοιμήθηκε καθόλου. Την πέρασε σε μία πολυθρόνα, καπνίζοντας πάνω από 30 τσιγάρα.
Πιστεύω όμως ότι ο Σελιανάκης δεν φοβόταν μόνο την Αστυνομία. Η αστυνομία ήταν η τελευταία. Τον έψαχναν και άλλοι. Πηγαίναμε σε διάφορα χωριά και μας έλεγαν ότι εδώ δεν έρχεται γιατί έχει ανοιχτούς λογαριασμούς.
Συγγενείς θυμάτων. Είχε πολλούς εχθρούς αλλά και φίλους που τους έκανε με τα εγκλήματα».
Ο ίδιος πάντα θα τον ήθελε ζωντανό. «Ήθελα να τον δω. Αν θα έλεγε κάτι. Δε νομίζω όμως ότι θα μιλούσε. Για μας ήταν μία παράξενη κατάσταση. Για ένα χρόνο λέγαμε: τι είναι τέλος πάντων αυτός ο άνθρωπος; Πώς περπατάει; Τι κάνει; Μήπως όλα αυτά είναι παραμύθι; Ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας κομμάντο, ένα παιδί του βουνού.
Τέτοια προσωπικότητα δεν έχουμε ξαναδεί. Όλοι αυτοί που κατά καιρούς έχουμε κυνηγήσει, κάποιες στιγμές έκαναν και παρέες, κυκλοφορούσαν. Αυτός ο άνθρωπος ήταν «πολεμιστής».
Οπλισμένος, με τα κιάλια κρεμασμένα στο λαιμό, νερό και ντεπόν, εφόδια με τα οποία θα μπορούσε να επιβιώσει μέρες. Μου έκανε επίσης αίσθηση ότι καθʼ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης, δεν ακούσαμε καθόλου τη φωνή του.
Ήταν επιλογή του να αυτοκτονήσει. Μετά τη ρίψη των χημικών, άρχισε να ζαλίζεται. Ίσως κατάλαβε ότι μπορεί να έχανε τις αισθήσεις του και θα τον πιάναμε στον …ύπνο».

