Λίγο πριν εκπνεύσει το …τελεσίγραφο λήξης της πολύμηνης επιχείρησης, η τύχη ήταν με το μέρος των αστυνομικών. Ακόμα και τα στοιχεία της φύσης λες και είχαν «συνωμοτήσει» υπέρ τους.

«Ο Σελιανάκης ζούσε σαν αγριόσκυλο. Περπατούσε πολύ. Δεν έμπαινε σε αυτοκίνητα. Όπου και αν βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή, σε μισή ώρα ήταν μέσα στην Αρχοντική. Την επίμαχη νύχτα ο κόσμος «χαλούσε» από τη βροχή. Εκεί έγινε το λάθος. Για να πάει στο σπίτι της συντρόφου του, αναγκάστηκε να μπει σε αυτοκίνητο, δίνοντας μας την ευκαιρία να τον εντοπίσουμε.

Πιστεύω ότι στη διάρκεια της πολύμηνης επιχείρησης, θα είχε επισκεφθεί ξανά το σπίτι της χήρας αλλά με τα πόδια. Μπορούσε να μπει από δύο-τρία σημεία, τα οποία δεν είχαμε τη δυνατότητα να ελέγξουμε. Από τη μία πλευρά το σπίτι είχε τρία τεράστια σκυλιά που λυσσομανούσαν».

Οι παρατηρητές της Ομάδας ήταν βέβαιοι πλέον ότι πρόκειται για τον Σελιανάκη και ήταν η πρώτη φορά στον ένα χρόνο που είχαν στη διάθεση τους «ζωντανές» αποδείξεις. Τόσο καιρό άλλωστε γνώριζαν πολύ καλά τις κινήσεις της συντρόφου του. «Η χήρα μετά τις 7.30-8.00 το βράδυ που επέστρεφε στο σπίτι, δεν ξανάβγαινε. Κοιμόταν πολύ νωρίς. Δεν είχε σχέσεις με το χωριό. Πήγαινε στη δουλειά και για κάποια ψώνια. Ήταν προφανές ότι περίμενε τον Σελιανάκη εκείνη τη νύχτα.

Είχε πάει μεσάνυχτα και του άνοιξε πριν εκείνος προλάβει να χτυπήσει την πόρτα. Έχω την αίσθηση ότι και αυτός δεν ήθελε να την «κάψει» και πρόσεχε πολύ. Τη γυναίκα αυτή την αγαπούσε και εκείνη τον πρόσεχε γιατί είχαν περάσει πολλά μαζί».