
Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη
«Ο Σελιανάκης ήταν τόσο σκληρός και τόσο εγωιστής που δεν θα επέτρεπε με τίποτα να τον πιάσουμε. Πιστεύω ότι στα δεκαπέντε χρόνια φυγοδικίας του το είχε «δουλέψει» μέσα του. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναμπεί στη φυλακή. Ή θα σκότωνε ή θα σκοτωνόταν». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον επικεφαλής της Ομάδας Ειδικών Αποστολών Κρήτης, Νίκο Σπυριδάκη, ο οποίος επί ένα ολόκληρο χρόνο είχε αφιερωθεί στον εντοπισμό του διαβόητου δραπέτη.
Λίγα μόλις 24ωρα μετά την επιχείρηση σύλληψης του 53χρονου δραπέτη και την αυτοχειρία του, ο επικεφαλής της ΟΕΑ αποκαλύπτει στην «Π» άγνωστες πτυχές της πολύκροτης υπόθεσης αλλά και το μοιραίο λάθος του Σελιανάκη. Δεν κρύβει ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι άνδρες της Ομάδας του είχαν πεισμώσει με τον Σελιανάκη στη διάρκεια των πολύμηνων παρακολουθήσεων και ερευνών. Πέρασαν ατελείωτες μέρες και νύχτες αναζήτησης του φυγά. Σύρθηκαν σε ρεματιές, ξεπάγιασαν σε βουνοπλαγιές, βράχηκαν μέχρι το …κόκαλο νύχτες που είχαν «ανοίξει» οι ουρανοί σε μέρη άγρια και αφιλόξενα. Ο Σελιανάκης όμως παρέμενε άπιαστος. Πολλές φορές στη διάρκεια του τελευταίου χρόνου πίστεψαν ότι κυνηγούσαν το …φάντασμα του. Υπήρξαν φορές που λύγισαν καθώς κόντεψαν να τρελαθούν από τον «καταιγισμό» πληροφοριών που τους έστελναν μια στα Χανιά, μία στο Ρέθυμνο, μια στο Ηράκλειο ή ακόμα στην Αθήνα ή στο εξωτερικό. Ο άγνωστος μέχρι πρότινος Σελιανάκης, τους είχε γίνει πλέον εμμονή που κάποιες φορές τους βασάνιζε και άλλοτε τους πείσμωνε.
Για την Ομάδα Ειδικών Αποστολών Κρήτης που απαρτίζεται από νεαρούς αστυνομικούς, ηλικίας από 21 έως 30 ετών, ο φάκελος Σελιανάκης ήταν η πιο δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή.
Όλα ξεκίνησαν τις γιορτές των Χριστουγέννων του 2009 και όλα τελείωσαν ένα χρόνο μετά.
«Εγώ τότε το μόνο που ήξερα για τον Σελιανάκη ήταν ότι είχε αποδράσει από τις φυλακές Αλικαρνασσού και φυγοδικούσε. Δεν είχα καμία άλλη σχέση μαζί του. Ούτε γνώριζα τα εγκλήματα που είχε διαπράξει» λέει ο κ. Σπυριδάκης. «Είχαν γίνει κάποιες προσπάθειες στο παρελθόν για τον εντοπισμό του αλλά δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα. Ξεκινώντας να ψάχνω την περίπτωση του Σελιανάκη διαπίστωσα ότι συνάδελφοι, εν ενεργεία και απόστρατοι από την περιοχή, γνώριζαν πολύ λίγα πράγματα. Στην αρχή, για περίπου ένα τρίμηνο, τρέχαμε σαν τρελοί σε όλη την Κρήτη. Ψάξαμε σε όλους τους νομούς σε διάφορες περιοχές. Μας έλεγαν πολύ γενικά πράγματα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά γιατί ο κύκλος των ανθρώπων με τους οποίους συνομιλούσαμε εμπιστευτικά ήταν εξαιρετικά περιορισμένος υπό το φόβο διαρροών. Ερευνούσαμε όλες τις πληροφορίες. Για παράδειγμα, μας είπαν για κάποιο ορεινό χωριό στον Αποκόρωνα και πήγαμε εκεί για πολλές ημέρες και στηθήκαμε. Υπήρχαν χωριά στα οποία κατοικούσαν τρεις-τέσσερις άνθρωποι. Πηγαίναμε κάπου απέναντι, σε βουνοπλαγιές, ώστε να έχουμε ορατότητα μέρα και νύχτα. Καθόμασταν μέρες και αλλάζαμε νύχτα με νύχτα υπό το φόβο μήπως μας αντιληφθούν γιατί υπάρχουν και πολλοί βοσκοί. Υπήρξαν πληροφορίες ότι κατά καιρούς κρυβόταν σε χωριό του Ηρακλείου».
Όπως εξηγεί, χρειάστηκε να περάσουν αρκετοί μήνες ώστε η Ομάδα να καταλήξει σε κάποια στοιχεία που βοηθούσαν να καταλάβουν τη λογική του Σελιανάκη, ποιες ήταν οι παρέες του ώστε να μπορέσουν να τον προσεγγίσουν.
«Από το Μάρτιο του 2010 αρχίσαμε να είμαστε πλέον σίγουροι ότι ο Σελιανάκης κινείται στην ευρύτερη περιοχή της Αρχοντικής Ρεθύμνου. Ίσως τα πρώτα χρόνια να κρυβόταν σε άλλα μέρη, στην περιοχή του όμως ένιωθε πιο ασφαλής. Ένιωθε ότι πατάει γερά στη γη και έχει τον απόλυτο έλεγχο. Αυτός στο χωριό μέσα πήγαινε μία φορά το δίμηνο. Η Αρχοντική είναι ιδανική να κρυφτεί κανείς. Έχει λίγους κατοίκους. Οι περισσότεροι είναι μεγάλοι σε ηλικία. Υπάρχουν πάρα πολλά ερειπωμένα σπίτια που ενώνονται. Μπορεί κάποιος να μπει σε ένα από την μια άκρη και να βγει στην άλλη άκρη του χωριού.
Το ένα πατάει στον τοίχο του άλλου. Οι ένοικοι τους είτε έχουν πεθάνει είτε έχουν φύγει σε άλλα μέρη. Όσοι έχουν απομείνει κοιμούνται μόλις σουρουπώσει. Μετά τις 8 το βράδυ δεν βλέπαμε ούτε αυτοκίνητο να κυκλοφορεί, ούτε φως αναμμένο. Πιστεύω ότι γνώριζαν καμιά δεκαριά άνθρωποι στο χωριό αλλά τον στήριζαν και δεν μιλούσαν. Οι υπόλοιποι είχαν άγνοια» αναφέρει.
Ο αξιωματικός της ΟΕΑ επισημαίνει ότι τους καλοκαιρινούς μήνες δεν είχαν πολλές επιχειρησιακές δυνατότητες. «Το καλοκαίρι δεν μας ευνοούσαν οι καιρικές συνθήκες. Το καλοκαίρι ο Σελιανάκης ζούσε στα Όρη. Την ημέρα καθόταν σε παρατηρητήρια στα βουνά και με τα κιάλια έβλεπε τα πάντα. Πώς μπορούσαμε να προσεγγίσουμε; Πώς θα πηγαίναμε; Σαν κυνηγοί; Το χειμώνα κατέβαινε προς τα κάτω. Μετά το καλοκαίρι προσπαθήσαμε να δούμε αν άφηνε κάποια σημάδια. Και πραγματικά αντιληφθήκαμε περίεργες κινήσεις που μας ενίσχυαν την άποψη ότι βρίσκεται στην περιοχή».
Όπως αποκαλύπτει, μετά από έναν χρόνο επίμονων προσπαθειών, είχαν θέσει χρονοδιάγραμμα. «Αν περνούσε του Αϊ- Γιαννιού και δεν τον πιάναμε, δεν θα τον πιάναμε ποτέ. Είχαμε εξαντλήσει όλα τα περιθώρια. Όποτε ερχόταν μία πληροφορία, αμέσως την ελέγχαμε. Είχαμε στο νου μας ότι ο στενός του περίγυρος ήταν πέντε πρόσωπα και παρακολουθούσαμε πέντε-δέκα αυτοκίνητα με τα οποία κινούνταν όλοι αυτοί. Συγγενείς και φίλοι που ήταν μαζί του από τα νιάτα τους».

