Τί φουρτούνα ξαφνική!
τί μαντάτο ξαφνικό!...
ελλοχώντες Κρητικοί
ελλοχούν τον Κρητικό.
Το τσερβέλο σου το χάνεις,
ρίγος, τρόμος παγερός,
κιʼ ήλθε κιʼ ο Δασκαλογιάννης,
κιʼ έφθασε κιʼ ο Τσουδερός.
Τους Κρητικούς περίεργος ο κόσμος τουςʼ κυττούσε,
και κρίσεις έκαναν γιʼ αυτούς σπουδαίοι κριτικοί,
και τρεις φοραίς αλλοίμονο σʼ όποιον τουςʼ χαιρετούσε,
τον έπερναν από κοντά. Χαφιέδες μυστικοί.
Εκεί πουʼ περπατούσες αίφνης σε σταματούσαν,
εδέσποζε καθʼ όλα μεγάλος πανικός,
καιʼ στα ξενοδοχεία της πόλεωςʼ ρωτούσαν:
μην κάθετʼ εδώ πέρα κανένας Κρητικός;
Κιʼ είδα σε νέαν κίνησιν στρατεύματα και στόλους
κι είδα τριγύρω μου πεζούς κιʼ εφίππους περιπόλους,
και μέσαʼ στην πρωτεύουσαν του νέου Βασιλείου
ήλθανε και τα τάγματα Χαλκίδος και Ναυπλίου.
Θεούλη μου, τί σάλος!..
Θεούλη μου, τί τρόμος!..
σʼ επώπτευʼ ένας κιʼ άλλος
φρικώδης Αστυνόμος.
Και κατέλαβε φρενίτις την Ανόρθωσιν του κράτους,
κιʼ είδα τόσους φρενιασμένους
κιʼ είδα ναύτας οπλισμένους
μέσα σε Λιμεναρχείων αγρυπνούσας ατμακάτους.
Και πυροβολαρχίαις καινούριαιςʼ στον Περαία
με φρικαλέον κρότον επήγαιναν αραία
να φαίνωνται πως είναι καμμιά σαρανταρέα.
Χαλασμός απʼ άκρη σʼ άκρη, κιʼ έλεγαν, βρε Φασουλή,
πως κιʼ ο Τώφνελλ με το Στόλο θάβγη να περιπολή,
κιʼ όποιος έρχετʼ εκ της Κρήτης θα τον βομβαρδοβολή.
Τοιγαρούν και πυροσβέσταις πηλαλούσανε με τρόμπαις,
με τι κρίμα που δεν είχαν και καμπόσʼ αεροπλάνα,
για να ρίξουν απόʼ πάνω μερικαίς γεμάταις μπόμπαις
στων Κρητών τας Συνελεύσεις όπως τουρανού το μάννα.
Δεν με τρομάζουν πάταγοι, δεν με τρομάζουν κρότοι,
και στήθος αρειμάνιον εις το κενόν προτείνω,
πλην έξαφναʼ στην Κέρκυρα στέλλουν τον Λαπαθιώτη,
και το Κουβέρνο φαίνεται πως είναι για την Τήνο.
Φ.- Ποιός αυτός, που μας κυττάζει;
Π.- Φασουλή μου, σιωπή.
Φ.- Κύττα πως μας εξετάζει.
Π.- Θέλει κάτι να μαςʼ πη.
Φ.- Θάναι κάποιος από τούτους, που τους λένε μυστικούς.
Π.- Συνωμότας μας νομίζει κιʼ ελλοχώντας Κρητικούς.
Φ.- Τώρα στρέφεται σʼ εμένα
και με πάει τρία κιʼ ένα..
Π.- Κύττα τον... μας απειλεί...
τουρτουρίζω, Φασουλή
κιʼ έλα τώρα πούρι πούρι
να το κόψωμε κουμπούρι.

