Ημέραις, τραγικαίς,
ημέραις κωμικαίς,
με φάρσαις και με δράματα,
για γέλοια και για κλάμματα,
Ημέραις πανικού
μεγάλων Μεσσιών,
τρόμου σπαρακτικού
και συνωμοσιών.
Την Κρήτη την καϋμένη
την λεν χολεριασμένη,
και λεν πως εκεί πέρα
ενέσκηψε χολέρα
Κι όποιος από την Κρήτη
έρχεται, συμπολίτη,
στη τζόγια την Αθήνα.
Τον στέλλουν μάνι μάνι
τον δύστυχο να κάνη
στη Μήλο καραντίνα.
Ο κύριος Λευτέρης μαζί με τους εν τέλει
προστάζει την χολέρα
να πάη κι εκεί πέρα,
κι εκείνη μεςʼ στην Κρήτη πάει χωρίς να θέλη.
Κιʼ εκείνους, που μʼ αγώνας
αγωνιούν ατρύτους,
εδώʼ στους Παρθενώνας
τους λεν χολεροβλήτους.
Σε τέτοιαις ώραις σοβαραίς
επιδημίαις φοβεραίς,
χολέραις και πανούκλαις.
Και γίνονται σουδάρια
μούτρα τρανών μακάρια,
νευρόσπαστα και κούκλαις.
Κρήτη πολυπαθούσα,
κλεινών αγώνων Μούσα,
και τόσων μαρτυρίων.
Σε συμβουλεύʼ η μάννα
να μη χαλάς τα πλάνα
των υψηλών κυρίων.
Τρελλής χαράς ημέραι,
χαίρε και πάλι χαίρε,
πολυπαθούσα Κρήτη.
Κιʼ η προσφιλής μητέρα
παντού διακηρύττει
πως έχεις και χολέρα.
Φρονίμεψʼ επί τέλους, ησύχασε και σύ...
μητρός πασχούσης έρως
σε στέλλʼ ιδιαιτέρως
να κάνης καραντίναʼ στης Μήλου το νησί.
Χολέρα πέφτει ξαφνική στης βράκαις, στα σαρδίνια σου,
χολέρα στα βουνά σου,
πάνε τα πορτοκάλια σου, πάνε τα μανταρίνια σου,
πάνε τα κάστανά σου.
Στην χολερόβλητη τη γη·
πέφτουνε μαραμμένα...
του κυρ Λευτέρη προσταγή
κι όλα χολεριασμένα.
Με την χολέρα σήμερα μάζεψε τα μυαλά σου,
χολέρα και στα λάδια σου,
και στα παχειά κουράδια σου,
χολέρα στης μιζήθραις σου και σʼ όλα τα καλά σου.
Κι ακούεται μια προσευχή,
που βγαίνει μέσʼ από ψυχή
πολυπαθούς μητέρας.
Άκου... με δύναμιν φωνής
προσεύχεται γονυκλινής,
και λέει της χολέρας:
Χολέρα, χολερούλα μου,
καϋμό πούχʼ η καρδούλα μου.
Πούρι δεδίμ... θαλάσσας ποθώ να διαπλεύσης,
και πήγαινεʼ στην Κρήτη κιʼ έμπα σε Συνελεύσεις.
Στην Ίδην εμφανίσου,
της πολεμάρχας νήσου,
χολέρας σκελετέ.
Κιʼ ας κακαρώσουν όσοι
θέλουνε δίχως γνώσι
ναλθούνε Βουλευταί.
Θέρισε κάθε βράκα,
που θέλει πατατράκα
να κάνη δυνατό.
Και Στόλο και Στρατό
εν επιφυλακή
τους έχουν διαρκεί.
Τώρα, που γιʼ Ανορθώσεις έχω κιʼ εγώ μεράκι,
θέρισε Πολογιώργη, θέρισε Κατσουράκη.
Θέρισʼ επαναστάτας
εξάλλων κεφαλών,
θέρισε παραβάτας
μεγάλων συμβουλών.
Θέρισέ τους, λατρευτέ
της χολέρας σκελετέ,
κιʼ όλοι κατά γης να πέσουν πτώματα κεραυνοβόλα,
και πριν έλθουν στην Αθήνα να τινάξουνε τα κώλα.
Κιʼ αν δεν ήλθες εδώ πέρα
να θερίσης την μητέρα,
χάριςʼ στην πολλή της πάστρα
καιʼ στα μέτρα του Μανώλη,
οπού σούκαναν χαλάστρα,
κιʼ εσωθήκαν όλαις κιʼ όλοι.
Κιʼ αν δεν ήλθες κιʼ εδώ πέρα
να θερίσης την μητέρα,
τώρα σε παρακαλώ
ʽστο κορίτσι μου να πας,
που με βρόντους κιʼ αστραπάς
μου γανόνει το μυαλό.
Τέτοια που λες η μάννα,
πούναι φιλελευθέρα
και πρώτη μαλαγάνα,
έλεγεʼ στην χολέρα.
Κιʼ εκείνη με το ζόρι
έβαλε τότε πλώρη
για την τρελλή την κόρη,
που πάλι δυνατά
κάνει μπουμπουνητά.
Κιʼ είδα χολεριασμένα
τα μέρη τανθισμένα,
τους κάμπους, τα λαγκάδια,
τα καπνισμένʼ Αρκάδια.
Είδα χολεριασμένους τόσους μεγάλους θρύλους,
χρόνων ηρωικών,
και τρόπαια νικών,
και μυθικούς Δακτύλους,
που σε βουνά χιόνων και θυελλών ραγδαίων
ανέθρεψαν εκείνον τον Δία τον Ιδαίον.
Κιʼ είδα μια κιτρινάδα
σʼ όλη την πρασινάδα.
Τριγύρω μου χλωρό
δεν έβλεπα κλαρί,
που χρόνια καρτερεί
ελευθεριάς νερό.
Κιʼ ήταν σκοτάδι πίσσα, νύχτα πυκνή, βαθειά,
κιʼ ήταν χολέρας τρόμος, κιʼ ήταν χολέρας φρίκη,
κιʼ είδα Ψαρομηλίγγων, Καλλέργηδων σπαθιά
σαν αποκαμωμένα να κρύβονταιʼ στη θήκη.
Αγνώριστη την είδα την άμοιρη την σκλάβα,
οπού τρανοί Προστάται την έχουνʼ στο στομάχι,
κιʼ είδα και τον Πραΐδη, κιʼ είδα και τον Βαρνάβα,
χολέρα να τους κόβη μεςʼ στου Βαφφέ τη μάχη.
Και σκελετός χολέρας φρικώδης επλανάτο
κιʼ εκείʼ στα Μπουτσουνάρια,
κιʼ έπεφταν παλληκάρια
χολεριασμένα κάτω.
Μαζί με της χολέραις, οπού παραθερίζουν,
είδα και πάλι γαύρους
τους ξένους Μινωταύρους
μέσαʼ στους λαβυρίνθους της Κρήτης να γυρίζουν,
οπού δενʼ βρίσκεις άκρη σʼ αυτούς τους απορρήτους
μήτε με δεκαπέντε της Αριάδνης μίτους.
Κιʼ είδα πάλι τους Προστάτας, πούπαθαν επιληψίαις,
να πηγαίνουνʼ στα βαπόρια και να κάνουν νηοψίαις.
Προστατών αγαπημένων όψεις βλέπω ραδινάς,
το νησί ξαναμπλοκάρουν με στοργήν θερμής φιλίας,
και κανένα δεν αφίνουν νʼ αριβάρηʼ στας κλεινάς,
αν την άδειαν δεν πάρη του Προξένου της Αγγλίας.
Και μαζί με την χολέρα
έγινε κακή φοβέρα
κιʼ η καλή μας Εγγλιτέρα,
πούναι τώρα, πατριώτη,
φίλη του Λευτέρη πρώτη.
Κιʼ εκείνος, όπου των Ρωμηών σωφρόνως βασιλεύει,
πολλήν νηφαλιότηταʼ στους Κρήτας συμβουλεύει,
μα τούτο μόλις τόμαθε της Πύλης το Ντιβάνι
νέα πικρά Παράπονα προς τους προστάτας κάνει.
Γιατί των Ρουμ ο Βασιλιάςʼ στης Κρήτης τα καμώματα
να χώνη την ουρά του;
και τότε τι θα γίνουνε τα τόσα δικαιώματα
του πρώτου Καλιφάτου;
Πρέπει νʼ ανακατεύεται, λένε Προστάται φίλοι,
δεν πρέπει, σκούζʼ η Πύλη,
κιʼ ελύσσαξαν κιʼ οι μεν κιʼ οι δε με της διπλωματίαις,
που της ακούς, βρε Περικλή, και σούρχονται ναυτίαις.
Κιʼ εν τω μέσω τούτων όλων μια φωνή διακηρύττει
ότι πρέπει νάχουν πάντα δικαιώματαʼ στην Κρήτη
κιʼ ο Καλίφης, ο φεσάτος
και των Ρούμ ο Κορωνάτος.
Και καθένας της προστάτης, που δεξί μας είναι χέρι,
δικαιούται κυριάρχου δικαιώματα να χαίρη,
καιʼ στην Κρήτη να κουρνιάζη κάθε ξένη καλιακούδα,
κιʼ όταν θέλη κιʼ όπως θέλει νʼ αγκυροβολή στη Σούδα.
Με τουρλού τουρλού τσερβέλα,
που τους πρέπει μαναβέλα,
διπλωμάται περισσοί
το τσερβέλο μαςʼ χαλούν,
κιʼ όλοι παίζουν και γελούν
με το δύστυχο νησί.
Και χλωμιάζει με καϋμό
πολεμάρχα λεβεντιά,
και της πέρνει τον χυμό
Φράγκα με τα ρεπαντιά.
Καιʼ στης Κρήτης τον αιθέρα
κίτρινη πετά χολέρα,
κιʼ όπως έρχετʼ εξ αυτής
στην Αθήνα Βουλευτής,
τούτος είναι σʼ όλους δήλον,
ότι θα σταλήʼ στην Μήλον.
Υπομονή και σύνεσης, χολεριασμένη δούλα,
σήμερα χολερόβλητη σε θέλʼ η μητερούλα,
και τώρα θέλωντας και μη τον εαυτό σου πείσε
ότι και συ κρησφύγετον χολεριώντων είσαι.

