Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μέρος γνωστό πια σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά ίσως και τον πλανήτη, λόγω των γεγονότων. Πιστεύετε πως η εικόνα που μεταδιδόταν προς τα έξω και έχουν σχηματίσει όσοι δεν το γνώριζαν είναι και η πραγματική;

«Όχι, δεν ήταν πραγματική η εικόνα που προβλήθηκε, από την τηλεόραση κυρίως. Αυτή η εξίσωση μιας ολόκληρης κοινωνίας με το έγκλημα, αυτή η ισοπεδωτική εικόνα, εμένα και αδιανόητη μου ήταν, και πολύ προσβλητική για την Κρήτη. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει κοινωνία, μικρή ή μεγάλη, στην Κρήτη ή αλλού, που να αποτελείται από ένα μόνο τύπο ανθρώπου. Υπάρχουν πάντοτε οι φανερές ή οι αφανείς συγκρούσεις της. Υπάρχουν αυτοί που αντιστέκονται, και δεν έχει καμιά σημασία αν αυτοί είναι σε κάποια τέτοια μέρη οι πιο αδύναμοι, οι περιθωριακοί, οι συνήθως χαμένοι. Αυτός είναι ο λόγος που, στο μυθιστόρημά μου, οι γυναίκες γίνονται εκείνες που με τον τρόπο τους αντιστάθηκαν στη ζοφερή πραγματικότητα του χωριού. Αυτές, κι ένας βοσκός που του άρεσαν τα γράμματα και ο κινηματογράφος. «Ο χρόνος έχει πρόσωπο γυναίκας», λέω κάπου προς το τέλος του βιβλίου μου.

Αναζήτησα προφανώς, και βρήκα πολλά στοιχεία που ενίσχυσαν την άποψή μου διαβάζοντας σοβαρά άρθρα και μελέτες, πριν αρχίσω να γράφω το βιβλίο. Βιβλίο που ρέει σε δυο παράλληλες αφηγήσεις, σε δυο παραπόταμους θα έλεγα, τον σκληρό μύθο και την σκληρή σημερινή κοινωνία ενός «άβατου» χωριού, ώσπου κάποια στιγμή να ενωθούν τα δύο σε μια κοίτη.»

Θεωρείτε πως η Παιδεία, η Εκπαίδευση είναι το κλειδί για να αλλάξει ένας άνθρωπος, μία κοινωνία, ένας τόπος;

«Αυτονόητο το βρίσκω, ότι και η εκπαίδευση, και η προσπάθεια να μαθαίνει και καλλιεργείται κάποιος και πέραν του σχολείου, είναι ένα από τα βασικά κλειδιά για να αλλάξει και τον εαυτό του, και γενικά μια μικρή ή μεγάλη κοινωνία, ακόμη κι αν είναι ελάχιστη αυτή η αλλαγή. Θα έλεγα ότι ένα άλλο κλειδί είναι και το τι θα ακούσει, τι θα νιώσει το μικρό παιδί και στο σπίτι του. Γιʼ αυτό και τα παιδιά του δημοτικού στο χωριό έχουν μεγάλο ρόλο μέσα στο μυθιστόρημά μου. Η σχέση τους δηλαδή με τη δασκάλα, η σχέση τους με το έθιμο να φτιάχνουν και να καίνε τον «Ιούδα» κάθε Πάσχα, ο έπαινος δηλαδή ή η απαξίωση των πράξεών τους από το χωριό. Και δεν είναι στατικές αυτές οι σχέσεις, εξελίσσονται καθώς προχωρά το μυθιστόρημα.

Τα κλειδιά είναι ευτυχώς πολλά, γιατί κι εμείς είμαστε πολύπλοκοι. Κι ωστόσο, όσα πολλά κλειδιά και να υπάρχουν, δεν επαρκούν πάντα. Κάθε κοινωνία βαδίζει με πολλές ταχύτητες μαζί, και το αποτέλεσμα ποτέ δεν είναι εξασφαλισμένο. Ακόμη και η εντιμότερη προσπάθεια μπορεί να προσκρούσει σε υφάλους. Φέρνω το παράδειγμα της διευθύντριας που πρόσφατα σύρθηκε στο δικαστήριο, επειδή σε ελεύθερες ώρες άφηνε να διδάσκονται στο σχολείο παιδιά μεταναστών τη γλώσσα τους, και παράλληλα να διδάσκονται οι γονείς τους τα ελληνικά (ευτυχώς αθωώθηκε). Η σημερινή ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται από καινούριες και πολύ σκληρές συγκρούσεις, αδιανόητες πριν από λίγα χρόνια. Η άνοδος του νεοφασισμού εν μέσω δημοκρατίας, για παράδειγμα, είναι ένα απʼ αυτά που με κάνουν να ανησυχώ.»