Οι κινηματογραφικές κωμωδίες, με τον τρόπο που γυρίζονται πλέον στην Ελλάδα, τι διαφορετικό από τις τηλεοπτικές έχουν να προσφέρουν στο κοινό;

Δυστυχώς γυρίζονται πολλές κωμωδίες που θα μπορούσαν να είναι απλώς τηλε-ταινίες. Σʼ αυτό θεωρώ ότι φταίει σʼ έναν μεγαλο βαθμό το σενάριο και βέβαια το οικονομικό. Από ʽκει και πέρα δύσκολα αλλά όχι και σπάνια βρίσκουμε ένα σενάριο το οποίο πραγματικά λες αυτό μόνο σινεμά μπορεί να είναι. Το πρόβλημα είναι ότι επειδή και τα καλά σενάρια σπανίζουν, και τα οικονομικά είναι πολλά, συνήθως πολλές απʼ αυτές θα μπορούσαν να είναι απλώς τηλεοπτικές παραγωγές.

Παρόλαυτά αρκετές ξεπερνούν τα 200.000 εισιτήρια, που σημαίνει ότι υπάρχει κόσμος διατεθειμένος να δει στο σινεμά πρόσωπα που βλέπει και στην τηλεόραση, τα οποία μπαίνουν στις ταινίες σαν δόλωμα.

Νομίζω ότι δε μας συμφέρει καθολου αυτό. Αν συνεχιστεί θα μας εγκαταλείψει το κοινό γιατί ακριβώς θα του προσφέρουμε μια διασκέδαση που μπορεί να τη βρει και στην τηλεόραση. Το θέμα είναι να τους προσφέρεις στο σινεμά κάτι καλύτερο, για το οποίο αξίζει να σηκωθούν από το σπίτι, να πληρώσουν να το δουν, κάτι που δε θα το αναπληρώνει η τηλεόραση με τίποτα. Αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε εμείς ώστε οι παραγωγές να γίνονται όλο και πιο απαιτητικές, ποιοτικά καλύτερες, ώστε πραγματικά νʼ αξίζει τον κόπο. Γιατί προς το παρόν φαίνεται να πιάνει αυτό, αλλά δε νομίζω ότι θα μπορούμε για πολύ καιρό να στηριχτούμε σʼ αυτή τη συνταγή.

Εσείς είστε ικανοποιημένος με τον τρόπο που έχετε μοιράσει τον χρόνο σας ανάμεσα στο σινεμά, το θέατρο και την τηλεόραση;

Είμαι ικανοποιημένος. Η τηλεόραση μʼ αρέσει σαν μέσο, ευτυχώς ήμουν τυχερός να μου προταθούν δουλειές που μʼ άρεσαν, δεν έχω κακοπεράσει. Από ʽκει και πέρα, σινεμά είχα χρόνια να κάνω γιατί είχα κάνει πολύ παλιότερα, είχα κουραστεί και δεν υπήρχε κάτι καινούριο, οπότε ανήκω στους απογοητευμένους του σινεμά.

Ξεκινήσατε με ταινίες που σημάδεψαν τη δεκαετία του ʼ90, στη συνεργασία σας με τον Σωτήρη Γκορίτσα για παράδειγμα, οπότε δε σας λείπει καθόλου αυτού του είδους ο κινηματογράφος, ο πιο προσωπικός και μικρότερης κλίμακας;

Θεωρώ ότι το «Βαλκανιζατέρ» είναι όπως θα έπρεπε να είναι οι κινηματογραφικές κωμωδίες σήμερα. Με τίποτα δε θα μπορούσε να είναι τηλεοπτική δουλειά. Από ʽκει κι ύστερα, δεν ξέρω για ποιούς λόγους, δεν υπήρχαν σενάρια και παρόμοιες προτάσεις. Ακόμη κι η συνέχεια του ίδιου του Γκορίτσα δεν ήταν αυτή που θα μπορούσε, το σενάριο της τελευταίας του ταινίας έπασχε σε σχέση με το «Βαλκανιζατέρ», το «Μπραζιλέρο» ή το «Απʼ το χιόνι» παλιότερα.

Πιστεύω ότι οι “σοβαροί” και ταλαντούχοι κινηματογραφιστές σνομπάρουν λίγο την κωμωδία, εκτός από μερικούς, όπως ο Γκορίτσας, ο Χούρσογλου, ο Κούτρας κ.α. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η ταινία πρέπει να είναι μαύρη, βαριά και δυσνόητη, το οποίο για μένα είναι λάθος. Υπάρχουν πολλά σενάρια σʼ αυτή την κατεύθυνση τα οποία είναι καταδικασμένα στα 1500 εισιτήρια εξαρχής. Η κωμωδία από την άλλη μεριά είναι στα χέρια των μεγάλων εταιρειών, Village, Odeon, Audiovisual, τις οποίες ενδιαφέρει το εισιτήριο άρα όσο πιο εμπορικό, μονοεπίπεδο, χωρίς παραπάνω προβληματισμό τόσο καλύτερα, κι εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι να διαλέξουμε ανάμεσα στα δύο. Εμένα δε μʼ αρέσει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Πιστεύω ότι μπορούν να παντρευτούν και τα δύο μια χαρά, θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου που συμμετείχα στο «Bank bang» που δεν ήταν ταινία φοβερού προβληματισμού αλλά έπρεπε να είναι ταινία, δε μπορούσε να είναι τηλεόραση. Είχε κόπο, είχε μόχθο, είχε δεύτερα και τρίτα επίπεδα, χωρίς να σνομπάρει το εμπορικό κομμάτι.

Η παλιότερη ελληνική κωμική παραγωγή θα μπορούσε να πει κανείς ότι συνθέτει ένα “μωσαϊκό” της ελληνικής κοινωνίας της εποχής. Ισχύει το ίδιο με τις σημερινές κωμωδίες;

Όχι. Δε μπορώ να θεωρήσω ότι δυο-τρεις ταινίες δίνουν στίγμα. Αυτό θα μπορούσαμε να το πούμε αν είχε φτιαχτεί ένα κύμα και επί δέκα χρόνια βλέπαμε μια-δυο κωμωδίες σʼ αυτή την κατεύθυνση. Δεν το βλέπουμε αυτό όμως, ούτε στις κοινωνικές-δραματικές ταινίες. Δε θεωρώ ότι έχει στίγμα το ελληνικό σινεμά σήμερα, παρόλο που υπάρχουν μεμονωμένα κάποια καλά συμβάντα, όπως οι ταινίες του Οικονομίδη, του Γιάνναρη, αλλά στην κωμωδία δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο -του Γκορίτσα παλιότερα. Αυτό ξεκινάει από την ανύπαρκτη κινηματογραφική παιδεία, τα μέσα της παραγωγής κτλ.

Φαντάζομαι ότι η εμπειρία του γυρίσματος στο «I love Karditsa» ήταν διασκεδαστική…

Ναι ήταν. Η συγκεκριμένη ταινία φιλοδόξει να είναι μια ταινία διασκέδασης. Έχει ένα σενάριο που είναι πρωτότυπο, δε θα μπορούσε να είναι τηλεοπτικό, έχει εξαιρετικό καστ, και αποτελεί μια δουλειά που στοχεύει στα εισιτήρια, δε φιλοδοξεί να είναι ʽΑγγελόπουλοςʼ. Ελπίζω να τα καταφέρει για να πάμε προς την κατεύθυνση να περνάνε και σενάρια που έχουν ένα παραπάνω ενδιαφέρον.