Στην τηλεόραση έχεις δουλέψει και τα δύο κύρια είδη, την κωμωδία και το δράμα, αλλά στον κινηματογράφο μέχρι τώρα έχεις συμμετάσχει μόνο σε κωμωδίες, αν δεν κάνω λάθος. Επιλογή ή σύμπτωση;
Σύμπτωση. Δε γίνονται πάρα πολλές δουλειές στον ελληνικό κινηματογράφο, οπότε έχει τύχει να συμβαίνει αυτό. Δεν είναι κύριο μέλημά μου να παίζω σε αμιγώς κωμωδίες, εξάλλου τώρα κάνω πρόβες για την ταινία «Red sky» της Λάγιας Γιούργου που είναι δραματική με έναν ρόλο καθόλου φωτεινό, κι αυτό μου αρέσει πολύ. Αλλά έχει πλάκα να συμμετέχεις σε κωμωδίες, να κάνεις τον κόσμο να γελάσει.
Από την εμπειρία σου μέχρι τώρα, πιστεύεις ότι υπάρχουν πράγματα που “σηκώνουν” βελτίωση στον τρόπο παραγωγής των κωμωδιών;
Τα σενάρια συνήθως έχουν πρόβλημα, όχι μόνο τα κινηματογραφικά αλλά και τα τηλεοπτικά. Από ʽκει πηγάζουν κυρίως τα προβλήματα και από την έλλειψη χρημάτων, γιατί έχουμε καλούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Μέχρι τώρα υπήρξες τυχερή με την έννοια ότι έχεις εμπλακεί σε σχέδια που απέκτησαν μεγάλη δημοσιότητα αλλά κι επειδή συνεργάστηκες με ανθρώπους έμπειρους στον χώρο. Πώς διαχειρίζεσαι τη μέχρι τώρα εμπειρία σου;
Ξεκίνησα από 19 χρονών, κι είναι πολύ καλό να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που είναι καταξιωμένοι όχι μόνο σε σχέση με το φαίνεσθαι, αλλά είναι σημαντικοί κι έχουν πράγματα να σου πουν. Αισθάνομαι πολύ τυχερή με τις μέχρι τώρα συνεργασίες μου, όχι μόνο με σκηνοθέτες αλλά και με συναδέλφους ηθοποιούς, γιατί έχω και το “σύνδρομο της μαθήτριας” οπότε παρακολουθώ, μαθαίνω, αφουγκράζομαι, κι αυτό είναι κάτι που με έχει βοηθήσει μέχρι τώρα. Τα πάντα είναι εξελίξιμα κι αυτό είναι που έχει νόημα σʼ αυτή τη δουλειά.
Η επιλογή της συγκεκριμένης ταινίας πώς έγινε;
Ο Στράτος Μαρκίδης μου έκανε την πρόταση. Είχε αναλάβει το δεύτερο μισό στο σήριαλ που κάναμε, μου πρότεινε την ταινία, κι ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, νʼ απεγκλωβιστώ από μια συγκεκριμένη δουλειά, οπότε αυτό ήταν μια καλή ευκαιρία, μʼ έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό. Δεν είναι καθόλου θετικός χαρακτήρας, και δεν έχω ξανακάνει κάτι παρόμοιο, εκτός από κάτι εμφανίσεις στον «Κόκκινο κύκλο» και τη «10η εντολή» όπου έχω ρίξει και ʽκει τη μαχαιριά μου.
Έχοντας δουλέψει και στα τρία μέσα, ποιο παραμένει προτεραιότητα;
Το θέατρο, το σινεμά και μετά η τηλεόραση, παρόλο που και τα τρία είναι σημαντικά. Η τηλεόραση μʼέχει βοηθήσει πολύ. Το θέατρο ήταν η πρώτη μου αγάπη, και στο σινεμά μʼ αρέσει η διαδικασία.
Πώς είναι να μην έχεις κανέναν έλεγχο στη δημόσια εικόνα σου;
Είναι πάρα πολύ άσχημο να παραβιάζεται ουσιαστικά η προσωπικότητά σου, και είναι άσχημο γιατί δυστυχώς δε μπορείς εσύ να προσεγγίσεις κάθε άνθρωπο να σε γνωρίσει προσωπικά, να του πεις ποιος είσαι. Οι άνθρωποι σε γνωρίζουν από μια εικόνα που φτιάχνεται για σένα χωρίς εσένα. Δεν είναι εύκολο, κι ακόμη κι από 100 παγίδες να προφυλαχτείς που βρίσκονται στημένες γύρω-γύρω, στις 99 αν είσαι προσεχτικός και σου ξεφύγει η μία την πάτησες. Κανείς δεν πρόκειται να χαρεί για όσες γλίτωσες, αλλά η μία που πάτησες θα γίνει κάτι τεράστιο.
Πώς μαθαίνετε να το ξεπερνάτε;
Εγώ μόλις χτες έπαθα νευρική κρίση με κάτι που είδα σʼ ένα κανάλι που μας διαλύει όλους. Το θεωρώ άδικο, γιατί ξαφνικά σε φτηναίνουν, γίνεσαι κίτρινος.
Το ρωτάω γιατί για το κοινό που είναι θεατές σʼ αυτό το πράγμα, είναι σχεδόν σα να μην έχετε υπόσταση, σα να είστε φανταστικοί χαρακτήρες που μπαινοβγαίνουν σʼ αυτές τις ιστορίες με μεγάλη ευκολία.
Προσπαθώ να μη δίνω σημασία σʼ όλο αυτό το πράγμα, δίνω λιγότερη απʼ ό,τι παλιότερα, όμως όχι τελείως. Κι επειδή έχω έντονο το αίσθημα της αδικίας αλλά δεν είμαι όσο σκληραγωγημένη θα ʽπρεπε, παρότι κάνω χρόνια αυτή τη δουλειά, στενοχωριέμαι πάρα πολύ.

