Αυτή είναι η τρίτη κινηματογραφική σας συμμετοχή;
Ναι, μετά το «Ι4:Λούφα και απαλλαγή» και τον «Ηλία του 16ου».
Σε σχέση με την τηλεόραση τι είναι πιο ζόρικο;
Το σινεμά είναι πιο απαιτητικό, αλλά είναι η κυρίως δουλειά μας. Έχει άμεση σχέση με το θέατρο, γιατί σου δίνεται ο χρόνος να μελετήσεις το σενάριο, τον ρόλο, έχεις μπροστά σου πολύ χρονο να ψάξεις πράγματα…
Ο σημερινός θεατής γιατί να πάει σινεμά, αν μπορεί να δει το ίδιο πράγμα στην τηλεόραση;
Δε μπορεί να δει το ίδιο πράγμα, είναι πολύ διαφορετικό το σινεμά από την τηλεόραση. Καταρχάς είναι πιο ʽψαγμένοʼ το τεχνικό μέρος της υπόθεσης και υποκριτικά είναι τρία επίπεδα ανώτερο. Μετά βλέπει μια ιστορία σε δύο ώρες κι όχι σε έξι μήνες. Υπάρχουν και τηλε-ταινίες, θα μου πεις. Ευτυχώς, τα σενάρια που επιλέγονται για το σινεμά είναι καλύτερα, και οι σκηνοθέτες, αρκετοί από τους οποίους έχουν δουλέψει στην τηλεόραση, κοιτούν το σινεμά με περισσότερο μεράκι κι είναι σαν δικό τους παιδί, ενώ στην τηλεόραση νιώθουν λιγάκι σαν υπάλληλοι, έτσι πιστεύω.
Αυτό που κάνω εδώ, δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω στην τηλεόραση γιατί υποδύομαι δυο δίδυμα αδέρφια που είναι πολύ μεγάλη πρόκληση, γιατί ο ένας μιλάει με αμερικανική προφορά όπως στην Αστόρια, ο άλλος είναι βλάχος από την Καρδίτσα, οπότε οι ρόλοι ήθελαν ψάξιμο και περίπου ενάμιση μήνα πρόβες με τον Μαρκίδη. Πιστεύουμε ότι κάναμε καλή δουλειά. Στο γύρισμα περάσαμε πολύ καλά, γελάσαμε, κάναμε την πλάκα μας, χωρίς βία και άγχος.

