Τέλος, καταφέραμε να δούμε επίσης τρεις ταινίες από το αφιέρωμα στον σύγχρονο φιλιππινέζικο κινηματογράφο, όλες ενός από τους πιο αξιόλογους δημιουργούς της χώρας, του Μπριγιάντε Μεντόζα. Τα «Κινατάι» («Kinatay» 2009), «Σφεντόνα» («Tirador» 2007), «Λόλα» («Lola» 2009) απεικονίζουν τη ζωή στη σημερινή Μανίλα, με την κάμερα να βρίσκεται κάτω στον δρόμο, μέσα στις παράγκες, ανάμεσα στον εξαθλιωμένο πληθυσμό που προσπαθεί να επιβιώσει σε απάνθρωπες συνθήκες. Το «Κινατάι» ήταν η σκληρότερη από τις τρεις, καθώς απεικονίζει τη διαφθορά στη αστυνομικό σώμα μέσα από την οπτική ενός νεαρού φοιτητή στην αστυνομική σχολή, ο οποίος γίνεται μάρτυρας του διαμελισμού μιας πόρνης από αστυνομικούς, τιμωρία για την ασυνέπεια στις συναλλαγές της μαζί τους. Η σοκαριστική εμπειρία θα δοκιμάσει την ηθική του Πέπινγκ και θα του θέσει διλήμματα που η ταινία αφήνει εσκεμμένα αναπάντητα. Η «Σφεντόνα» παρουσιάζει τον μικρόκοσμο των tirador (που σημαίνει κλεφτρόνια), που καταφεύγουν στο έγκλημα σχεδόν νομοτελειακά, δεδομένων των συνθηκών στις οποίες υποχρεούνται να ζήσουν. Όμως, η πιο ανθρώπινη και συγκινητική ταινία από τις τρεις ήταν η «Λόλα» που σημαίνει γιαγιά, και μιλάει για έναν φόνο ιδωμένο μέσα από την οπτική των γιαγιάδων του θύτη και του θύματος. Η καθεμία από τις δύο ηλικιωμένες αγαπάει εξίσου τον εγγονό της και κάνουν τα πάντα για να τον δικαιώσουν, αρχικά με αντιπαλότητα, αργότερα μέσα από συναναστροφή και συμφιλίωση που αναδεικνύει τις ομοιότητες εκτός από τις διαφορές τους. Μέσα από τη σχέση τους η ταινία πετυχαίνει ένα πολλαπλό σχόλιο για την οικογενειακή αγάπη, το γήρας, αλλά και το οξύτατα κοινωνικά προβλήματα στις Φιλιππίνες.