Κι αν με τον Πασκάλιεβιτς γνωρίσαμε έναν πολύ ενδιαφέροντα βαλκάνιο δημιουργό, το pinku eiga μάς σύστησε σε μια ξεχωριστή περίπτωση κινηματογραφικού είδους, με γεωγραφική, τεχνική και υφολογική ιδιαιτερότητα που εγείρει πολλαπλά ζητήματα αισθητικής και πρόσληψης. Για να εξηγήσουμε όμως για τι πράγμα μιλάμε, το pinku eiga είναι ανεξάρτητες παράγωγες ερωτικού περιεχομένου που ξεκίνησαν να γυρίζονται από το 1962 σε φιλμ 35 mm από επαγγελματικά ή ημι-επαγγελματικά συνεργεία, και η παραγωγή τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αυτό που τις κάνει αξιοπρόσεκτες είναι το γεγονός ότι εκτός από τις ερωτικές σκηνές -οι οποίες παρέμεναν πάντα μέσα στα όρια του ʽsoftʼ εξαιτίας της λογοκρισίας που απαγόρευε την απεικόνιση των γεννητικών οργάνων- οι ταινίες φανέρωναν υποκριτικές και σκηνοθετικές αρετές που σε διαφορετικές περιπτώσεις θα τις κατηγοριοποιούσαν ως πολύ ενδιαφέροντα ερωτικά ή ψυχολογικά θρίλερ. Ο Τζάσπερ Σαρπ είναι ένας βρετανός μελετητής του είδους που συνέβαλε στο στήσιμο του αφιερώματος από το φεστιβάλ και λέει γιʼ αυτή την κατηγορία ταινιών: «Ενώ το βασικό συστατικό του είδους είναι ένας προκαθορισμένος αριθμός σεξουαλικών σκηνών ή γυμνού σε μια συνολική διάρκεια που καθορίστηκε τη δεκαετία του ʼ70 στη μία ώρα περίπου, δίνεται στον δημιουργό η ευκαιρία να ανιχνεύσει ιδέες και να διανοίξει θεματικά και υφολογικά μονοπάτια… Ενώ ο κύριος στόχος παραμένει η σεξουαλική διέγερση, δίνεται απρόσμενα μεγάλη έμφαση σε άλλες σημαντικές παραμέτρους όπως στην ερμηνεία, στην πλοκή και στις τεχνικές προδιαγραφές».

Η επανεκτίμηση του είδους δηλαδή δεν έγκειται τόσο στην αξιολόγηση αυτού που φαίνεται όσο σʼ αυτό που παραμένει καλυμμένο, στις δυνατότητες του είδους που πάντοτε υπονοούνται χωρίς να μπορούν να εκδηλωθούν αφού το είδος έχει μια συγκεκριμένη αποστολή. Όπως τονίζει ο Σαρπ, κάθε ταινία έχει σχετικά μικρή διάρκεια που κυμαίνεται από 70 μέχρι 90 λεπτά, και μέσα σʼ αυτή παρατίθενται ερωτικές σκηνές ανά συχνά διαστήματα. Αφενός θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ίδιες οι ερωτικές σκηνές μπορεί να είναι χιουμοριστικές όπως στο «Μυστικές θερμές πηγές: αστερίας τη νύχτα» («(Maruhi) yu no machi - Yoru no hitode», Μαμόρου Γουατανάμπε, 1970), ακούσια αστείες και χοντροειδείς όπως στο «Η γυναίκα της ροζ ταινίας» («Burû firumu no onna», Καν Μουκάι, 1969), αλλά στην καλύτερη περίπτωση αποπνέουν αισθησιασμό που παρά την ευτέλεια του σεναρίου -η οποία είναι δεδομένη εξαρχής και αναμενόμενη ως ειδολογική ιδιαιτερότητα οπότε δεν ξενίζει- καταφέρνει να μην είναι χυδαίος, τουλάχιστον όχι σε όλες τις σκηνές, όπως στο «Μυστικό χρονικό: αγορά θηλυκών ζώων» («(Maruhi) shikijô mesu ichiba», Νομπόρου Τανάκα, 1974).

Από τη μία λοιπόν έχουμε την πλοκή να παραμένει σε υποτυπώδη διάρθρωση και τις ερωτικές σκηνές να την κατακλύζουν. Από την άλλη έχουμε συγκροτημένη κινηματογράφηση, καλές ερμηνείες, φροντισμένη φωτογραφία, και επιμελημένους χαρακτήρες- περισσότερο απʼ όσο απαιτεί το είδος και σίγουρα περισσότερο από την κοινή πορνογραφία. Η δυσαναλογία των ευτελών, προσχηματικών ιστοριών και της σχετικής τεχνικής επιμέλειας κάνει τις ταινίες να μοιάζουν με υποκατάστατα ενός ακόμη πιο ενδιαφέροντος εαυτού τους, που, για παράδειγμα, θα έμοιαζε σε ταινιες όπως η «Γυναίκα στους αμμόλοφους» του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, ταινία εκτός του είδους αλλά με παρόμοια έντονη απεικόνιση σεξουαλικότητας. Το «Μια προσευχή ξεχύνεται» («Funshutsu kigan - 15-sai no baishunfu», Μασάο Αντάτσι, 1971) παρουσιάζει την ερωτική ζωή μιας παρέας εφήβων, χωρίς όμως να εμβαθύνονται η μελαγχολία και η φιλοσοφική διάθεση του σεναρίου. Παρομοίως, ο «Εξωτικός χορός της ομορφιάς: βασανιστήρια!» («Hakkinbon bijin ranbu yori: semeru!», Νομπόρου Τανάκα, 1977) θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ, αν το σενάριο δεν περνούσε από το ένα βασανιστήριο κατευθείαν στο άλλο, αγνοώντας τις υπόλοιπες διαστάσεις του μαζοχιστή εραστή.