
Δευτέρα πρωί στη Θεσσαλονίκη, και το 50ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου έχει τελειώσει από χτες το βράδυ, με την τελετή λήξης και το καθιερωμένο πάρτι που μας κράτησε ως αργά. Γιʼ αυτό παρότι η δυσκολία συγκέντρωσης θα παραμείνει ο χειρότερος εχθρός αυτού του κειμένου σε όλη τη διάρκεια της σύνταξής του, θα προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε την πενθήμερη κινηματογραφική εμπειρία μας από το φετινό φεστιβάλ. Καταρχάς, στο πλαίσιο της διοργάνωσης παρουσιάστηκε μια σειρά εκθέσεων. Δύο εκθέσεις για τον Βέρνερ Χέρτσογκ, με τίτλους «Σημάδια ζωής.
Ο Βέρνερ Χέρτσογκ και ο κινηματογράφος» και «BEAT PRESSER. ΒΕΡΝΕΡ ΧΕΡΤΣΟΓΚ - Το Σινεμά πρέπει να είναι σωματικό». Επίσης, η έκθεση των φοιτητών των Ανώτατων Σχολών Καλών Τεχνών Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Φλώρινας με τίτλο «Why Cinema Now?», η έκθεση με φωτογραφίες και video «Διονύσης Φωτόπουλος: Κινηματογράφος» σε συνδιοργάνωση του Φεστιβάλ με το Μουσείο Μπενάκη, η έκθεση με προβολές video art Marina Grzinic και Aina Smid με επιλογή έργων βίντεο από το 1990 έως το 2008 και η έκθεση με προβολή widescreen «Ανατομία των φαντασιώσεων: Τα μυστικά του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο». Παράλληλα ʽέτρεξανʼ οι εκθέσεις «Η Πρώτη Εικόνα» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, «Ο Μιρό της Μαγιόρκα», πρωτοβουλία του Τελλόγλειου Ιδρύματος και «Ο Μιρό της Μαγιόργκα και τα σύγχρονα εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας» στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης / ΚΜΣΤ, «Εξωπραγματικό» του Philip Tsiaras στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, «50 Ερμηνείες γυναικών – 50 Κοσμήματα από τους JAW», στο Συνεδριακό Κέντρο της Τράπεζας Πειραιώς, συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο στον εορτασμό του ιωβηλαίου του Φεστιβάλ.
Όμως το σημαντικότερο απʼ όλα είναι οι ταινίες, και σε περιπτώσεις όταν δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να διατεθεί σε όσο το δυνατό περισσότερες ενότητες του προγράμματος, είναι πολύ παραγωγικό να επικεντρώνεται κανείς σε συγκεκριμένες θεματικές, ώστε τουλάχιστον να συστηματοποιεί τις εντυπώσεις του.
Εμείς παρακολουθήσαμε κυρίως τρεις ενότητες, που περιλάμβαναν την αναδρομή στο έργο του σέρβου σκηνοθέτη Γκόραν Πασκάλιεβιτς, το αφιέρωμα στις γιαπωνέζικες ερωτικές ταινιες pinku eiga (ροζ ταινίες), και το ανερχόμενο σινεμά των Φιλιππίνων.

