“Π”: Μέχρι και την πτώση της χούντας είναι πιο κατανοητό το ότι δεν υπήρχαν συχνά απεικονίσεις του Εμφυλίου, αλλά γιατί αυτό δεν άλλαξε όταν πια η γενιά σας, που ήταν πιο πολιτικοποιημένη και ελεύθερη, άρχισε να κάνει ταινίες;
Για τον απλούστατο λόγο ότι η ιστορική επιστημονική έρευνα για τον Εμφύλιο ξεκινάει κι αυτή καθυστερημένα, δηλαδή μετά το ʼ74. Και τώρα πια, μετά την εμπειρία της δικής μου διαδρομής μέσα από τα κείμενα, λέω ότι είναι τόσες οι παράμετροι, τόσο σύνθετο το πρόβλημα, τόσα κλειστά ακόμα αρχεία και στόματα, υπάρχουν ακόμη πολλές ανοιχτές πλευρές ώστε λέω ότι αυτός που θα μπει και θα ψάξει μπαίνει σε μια τεράστια παγίδα. Δηλαδή δεν είναι ότι τέλειωσα εγώ την ταινία και ξέμπλεξα. Ακόμη δεν ξέρω πάρα πολλά πράγματα, καθώς παραμένουν κλειστά πολλά αρχεία, όπως το αρχείο του ΚΚΕ.
Επίσης κάτι άλλο που θέλω να προσθέσω, είναι ότι όταν μπαίνεις στον χώρο ενός δράματος μέσα στον πόλεμο, οι ιστορικές πληροφορίες πρέπει να είναι δραματουργικά ενταγμένες μέσα στον μύθο της ιστορίας, διαφορετικά είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, ένα ντοκιμαντέρ. Αναφέρομαι σε πολλές ξένες ταινίες που έχουμε δει, όπου μας λείπουν άπειρες πληροφορίες, όμως ο δημιουργός έχει επικεντρώσει την ιστορία στους ανθρώπους. Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι οι άνθρωποι. Αυτό είναι αν θες και μια απάντηση, γιατί οι κριτικές που δέχτηκα ήταν προς την πλευρά του ιστορικού πλαισίου και όχι προς τη μυθοπλασία.

