Τι πιστεύετε για τον ίδιο τον Τρίερ και για το δανέζικο σινεμά γενικότερα;
Τα δύο πράγματα ταυτίζονται νομίζω, επειδή ο Τρίερ είναι μακράν ο σημαντικότερος σκηνοθέτης στον δανέζικο κινηματογράφο σήμερα. Από πολλές απόψεις είναι ο μοναδικός σπουδαίος σκηνοθέτης στη χώρα, κάτι που αποδεικνύει ξανά με τον «Αντίχριστο», που νομίζω είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του. Υπάρχει βέβαια μια ολόκληρη γενιά νέων ενδιαφερόντων σκηνοθετών, όπως ο Τόμας Βίντερμπεργκ, ο Όλε Κρίστιαν Μάντσεν…
Ο Περ Φλι…
Ναι, βέβαια, παρότι δε με ενδιαφέρουν πολύ οι σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα ιστορίες του. Πάντως υπήρξα δάσκαλός του και είμαστε πολύ καλοί φίλοι. Ήμουν δάσκαλος αυτής της γενιάς. Και παρότι δεν έκανα μάθημα στον ίδιο τον Τρίερ, με λάτρεψε από την αρχή, κι υπάρχει μια ωραία ιστορία που μου θύμισε ο ίδιος χρόνια αργότερα. Στη δεκαετία του ʼ70 ήμουν σύμβουλος στο Δανέζικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου, κι αυτός ήρθε ως φοιτητής που εργαζόταν στο αρχείο του Ινστιτούτου. Όποτε είχε ελεύθερο χρόνο έβλεπε επανειλημμένα τις ταινίες μου και ήθελε να μου μιλήσει, αλλά όταν ήρθε στο γραφείο μου τον αγνόησα λέγοντάς του ότι δεν είχα χρόνο. Έτσι, πάντοτε πίστευα ότι οι «Πέντε δοκιμασίες» ήταν η εκδίκησή του.
Πώς βρήκατε το Δόγμα;
Νομίζω ότι ήταν καταπληκτικό, ότι ήταν αυτό που χρειαζόταν το σινεμά γενικότερα, και σίγουρα το δανέζικο σινεμά.
Έστω κι αν οι δημιουργοί του το εγκατέλειψαν γρήγορα;
Ναι, γιατί σημασία είχε το ξέσπασμα που προηγήθηκε και που συμφωνεί ακριβώς με τη δική μου άποψη, ότι μπορείς να κάνεις κινηματογράφο με πολύ φτωχά μέσα. Δεν είναι θέμα τεχνικής, αλλά ιδεών, και νομίζω ότι το Δόγμα ήταν ένα εύστοχο παράδειγμα αυτής της αντίληψης. Συχνά οι φοιτητές κινηματογράφου πιστεύουν ότι όσο καλύτερη τεχνική έχεις, τόσο καλύτερος είσαι, κάτι που δεν αληθεύει κατά τη γνώμη μου. Νομίζω ότι είναι καλύτερο να έχεις μια ξεκάθαρη ιδέα, παρά μπόλικη τεχνική. Και μια καλή καρδιά, φυσικά!
Σας αρέσουν καθόλου τα “γυαλισμένα” χολιγουντιανά φιλμ;
Πάρα πολύ. Τα προτιμώ, όχι από τα πειραματικά φιλμ, αλλά σίγουρα από τον ευρωπαϊκό mainstream κινηματογράφο. Μάλιστα μʼ αρέσει να πειράζω τον κόσμο στη Δανία, επειδή σοκάρονται όταν παραδέχομαι ότι μου αρέσει η τριλογία των ταινιών Μπορν, με τον Ματ Ντέιμον, που ανανέωσαν το είδος της δράσης. Τα δύο τελευταία γυρίστηκαν από τον Πωλ Γκρίνγκρας, πρώην ντοκιμαντερίστα, που έδωσε νέα πνοή στη δράση. Ίσως γιʼ αυτό και ο δικός μου γιος, Όσγκερ Λετ, ο οποίος έκανε το φιλμ «Ghosts of Cité Soleil», βρίσκεται τώρα στο Χόλυγουντ, επειδή πιστεύουν ότι πρέπει να αξιοποιήσουν ντοκιμαντερίστες σκηνοθέτες για νʼ ανανεώσουν την οπτική των ειδών.

