Τελευταίο άλλα όχι έσχατο έμεινε να προστεθεί το πετιμέζι. Σε εποχές που η ζάχαρη ήταν ένα ακριβό προϊόν χάριζε τη φυσική του γλύκα του σε τηγανίτες, στα γνωστά μουστοκούλουρα και στην Κρητική πετιμεζόπιτα. Σε δύσκολα χρόνια που παγωτά και γρανίτες ήταν μια πολυτέλεια, μαζί με χιόνι ήταν η λιχουδιά των παιδιών. Μουσταλευριά με πετιμέζι, αντί για μούστο, κάνουν στη Λακωνία αλλά και στην Κοζάνη. Στην ίδια περιοχή φτιάχνουν κάτι σαν τα ρεστέλια που είπαμε πριν, βράζουν δηλαδή τα φρούτα σε πετιμέζι και τα ονομάζουν ʽκόρες πετιμέζιʼ. Δύο ξεχωριστές συνταγές εντόπισα σε δύο νησιά μας που με έβαλαν στον πειρασμό να τις δοκιμάσω. Την κουκουναρόπιτα της Λήμνου, όπου με καλαμποκίσιο αλεύρι (κουκουνάρα στην τοπική διάλεκτο, απο εκεί και το όνομα) ελαιόλαδο, μαραθόσπορο ή γλυκάνισο, φτιάχνουν πίτα την οποία περιχύνουν, αφού ψηθεί, με μπόλικο πετιμέζι για να μελώσει. Μια γήινη γεύση που μοιάζει περισσότερο με γλυκό αρωματισμένο ψωμάκι. Στη Λευκάδα φτιάχνουν κάτι σαν μελομακάρονα που τα ονομάζουν ʽκουρεμάδεςʼ. Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν τα τρώς το πετιμέζι σου αφήνει μια ξεχωριστή ʽγλυκοπικάντικηʼ γεύση στο στόμα. Μην ξεχάσω και τη χρήση που έχει το πετιμέζι στη μαγειρική, δίνοντας εξωτικές και καραμελωμένες σάλτσες σε αρνί, πουλερικά και χοιρινό. Στην Τήνο με τις πολλές γαστρονομικές εκπλήξεις, φτιάχνουν γόπες ή σαρδέλες σαβόρο με πετιμέζι και ξύδι, γλυκόξινο ψαράκι και όχι από την Κίνα προερχόμενο. Μάζευε μάζευε και ρώγα-ρώγα η λίστα έγινε μεγάλη. Σας συστήνω κάθε τέτοια εποχή να κάνετε τις προμήθειές σας, γιατί η γλύκα κάθε συμμετοχής είναι τέτοια που θα φανεί πολύτιμη στους καιρούς που έρχονται.