Η μετανάστευση αγγίζει τον Έλληνα που φεύγει αλλά και εκείνον που έρχεται… Όσο αφορά στο δεύτερο, έχουν γίνει βήματα στον ελληνικό κινηματογράφο;

«Φυσικά, το “Ένα Βότσαλο στη Λίμνη” αποτελεί την πρώτη κινηματογράφηση του μετανάστη και είναι μάλιστα και γένους θηλυκού, η ταινία ο «Μετανάστης» (1965) και την πασίγνωστη φαρσοκωμωδία «Η Θεία απʼ το Σικάγο» (1957) με εμμονή στην κατανάλωση, όπου η Αμερική παρουσιάζεται ως επίγειος παράδεισος. Στη συνέχεια, έχουμε την Γερμανία να υποδέχεται χιλιάδες έλληνες γκασταρμπάιτερς και τον Νίκο Ξανθόπουλο να είναι η κυρίαρχη φιγούρα της φτωχολογιάς και της κιτς αισθητικής. Επίσης, μέρος της φιλμογραφίας του Αγγελόπουλου βασίζεται στον έλληνα που επιστρέφει, όπως η «Αναπαράσταση», «Tο Ταξίδι στα Κύθηρα» και «Tο Βλέμμα του Οδυσσέα». Σήμερα, εξαιτίας της μετατροπής της Ελλάδας από χώρα μεταναστευτική σε χώρα υποδοχής μεταναστών, ο κινηματογράφος εστιάζει περισσότερο στους Ρωσοπόντιους και στους Αλβανούς και η πιο mainstream ταινία για τον Έλληνα που επιστρέφει είναι η «Πολίτικη Κουζίνα».

Ποια είναι η θέση που έχει η γυναίκα στις ταινίες της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου;

«Η πατριαρχική δόμηση της ελληνικής κοινωνίας και το γεγονός ότι η Ελλάδα κινηματογραφικά δεν κατάφερε ποτέ να γίνει βιομηχανία αλλά παρέμεινε και παραμένει βιοτεχνία επέτρεψε την στερεοτυπική απεικόνιση των γυναικών. Γυναίκες πειθήνιες με αποκλειστική ύπαρξη στο πρόσταγμα των ανδρών, με επιτυχία ζωής την «κουλούρα» και την φροντίδα των παιδιών, την στιγμή που στη διεθνή κινηματογραφία κυριαρχούσαν οι φιγούρες της Γκρέντα Γκάρμπο και της Μαρλέν Ντίτριχ. Υπήρχαν βέβαια και κάποιες ελάχιστες αποκλείσεις, όπως ο Ζωή Λάσκαρη που ενσάρκωνε την μοντέρνα, σεξουαλική γυναικά τόσο χειραφετημένη που η εργασία για αυτήν αποτελούσε το μεταβατικό στάδιο μέχρι την γαμήλια αποκατάσταση. Το ίδιο συμβαίνει με το πρότυπο της ναζιάρας - καπάτσας που ενσαρκώθηκε από την Αλίκη Βουγιουκλάκη με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ταινία του Αλέκου Σακελάριου «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» (1965). Στον αντίποδα όλων αυτών αντιτάσσεται η Στέλλα που καταργεί όλα τα πρότυπα της παραδοσιακής γυναίκας και ταυτόχρονα αντιτίθεται στο μοντέλο της ετέρας που ενσάρκωσε η Σπεράντζα Βρανά».