Υπήρχαν ή και υπάρχουν σκηνοθέτες- επαναστάτες που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα στον ελληνικό κινηματογράφο;

«Φυσικά, δεν είναι πολλοί αλλά ευτυχώς υπάρχουν. Ένας από αυτούς ήταν ο Μιχάλης Κακογιάννης που συνδύασε με αριστοτεχνικό τρόπο την εγχώρια λαϊκή παράδοση με την μοντερνικότητα σε ένα νέο χώρο όπου οι σχέσεις ανδρών και γυναικών επανακαθορίζονται. Παραθέτει την αυθεντική μορφή της νεοελληνικής αισθητικής δίνοντας ένταση μεταξύ παραδοσιακών και μοντερνιστικών τάσεων. Στις μέρες μας το ελληνικό σινεμά μπορεί να μιλήσει για δύο δημιουργούς επαναστάτες, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη και τον Πάνο Κούτρα».

Το κοινό της χώρας μας πώς θεωρείτε ότι δέχεται τα μηνύματα των «επαναστατών»;

«Όσο η επανάσταση των δημιουργών παραμένει σε ένα underground πλαίσιο είναι από ασφαλής έως και αδιάφορη, όταν όμως βγει στην επιφάνεια και απευθυνθεί στη μάζα τότε θα συναντήσει έντονες αντιδράσεις. Παρακάτω ακολουθεί η απόρριψη της «Στέλλας» βγαίνοντας στις ελληνικές αίθουσες:

Ο κ. Κακογιάννης καλά θα έκανε να κάνει ένα βράδυ τα μεσάνυχτα μια βόλτα στην οδό Αγ. Κωνσταντίνου, Σοφοκλέους και Σωκράτους για να δει από κοντά τα παλικάρια του και ποιες είναι οι κοπέλες με τ' άσπρα του (Μοσχοβάκης, Επιθεώρηση Τέχνης)

Επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις αντιδράσεις που προκάλεσε η ταινία «Όμηρος» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Η απεικόνιση του εγκληματία μετανάστη με ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο ήταν για πολλούς ανεπίτρεπτη».