Δεν έχω ζέφυρο
Δεν έχω τζιμινιέρα.

Να υπάρχω λες Ζαριά ξενοδοχούμενη σε κάθε
Πεπρωμένο;

Με μόνη Δημόσια δηλωμένη υπηκοότητά μου και ιθαγένεια
Την οροφή ενός μύθου
Τη συρόμενη,


Το παρελθόν μου υπνοβατεί ανενόχλητο
Από λεπτομέρειες.

Το παρόν μου
Απέχει απʼ τη ζωή
Κρυπτογραφώντας με.

Η μέλλουσα πραγματικότητα
Με κρίνει λάθος της,

Ιδιώτης και παράλληλος λοιπόν
Και αμοιβαίος.

Η απρόσεχτη Περπατησιά όλων των αισθήσεων.
Σʼ ένα ψιθύρισμα
Των πολιτών συνεπτυγμένος.
Διανυκτερεύω.
Με διαβατήριο
Πλαστό ή κλεμμένο διανυκτερεύω.
Γράφω το πρωί
Και τʼ απογεύματα για ο,τι ξεθώριασε ιδρύω
Κελαϊδισμούς καναρινιών
Στα τελωνεία.


από τον ανέκδοτο κύκλο
«Η τσάκιση, η φόδρα και το συρματόσκοινο»