Δεν έχω ζέφυρο
Δεν έχω τζιμινιέρα.
Να υπάρχω λες Ζαριά ξενοδοχούμενη σε κάθε
Πεπρωμένο;
Με μόνη Δημόσια δηλωμένη υπηκοότητά μου και ιθαγένεια
Την οροφή ενός μύθου
Τη συρόμενη,
Το παρελθόν μου υπνοβατεί ανενόχλητο
Από λεπτομέρειες.
Το παρόν μου
Απέχει απʼ τη ζωή
Κρυπτογραφώντας με.
Η μέλλουσα πραγματικότητα
Με κρίνει λάθος της,
Ιδιώτης και παράλληλος λοιπόν
Και αμοιβαίος.
Η απρόσεχτη Περπατησιά όλων των αισθήσεων.
Σʼ ένα ψιθύρισμα
Των πολιτών συνεπτυγμένος.
Διανυκτερεύω.
Με διαβατήριο
Πλαστό ή κλεμμένο διανυκτερεύω.
Γράφω το πρωί
Και τʼ απογεύματα για ο,τι ξεθώριασε ιδρύω
Κελαϊδισμούς καναρινιών
Στα τελωνεία.
από τον ανέκδοτο κύκλο
«Η τσάκιση, η φόδρα και το συρματόσκοινο»

