
Ο έρωτάς του για την Ποίηση καθόρισε τη ζωή του. Πορεύτηκε με συντρόφους τους στίχους και τις εμμονές σε εικόνες, λέξεις, αισθήσεις, πράγματα
Ο ποιητής Μάνος Λουκάκης εξέδωσε τη νέα ποιητική του συλλογή με τίτλο «Χαρτομάντης» (εκδόσεις Καστανιώτη) και συνομιλεί με τον αναγνώστη μέσα από εσωτερικές διαδρομές που περνούν στο χαρτί ως παράδοξες περιστάσεις. Στον Χαρτομάντη βλέπει τη θεμελιώδη πλευρά του εαυτού του, «εκείνη που δεν τα πάει και τόσο καλά ούτε με τα Γράμματα, ούτε με τις Τέχνες, ούτε με τη γραφή ούτε με την Ποίηση και που θα με προτιμούσε αποκλειστική λεία και νομή του χρόνου, λειτουργό της τυχαιότητας, ιεροφάντη του απαράδεκτου και διεκπεραιωτή ιδανικών εγκλημάτων-δοσμένον σε «περιπετειώδεις τροπές», όπως λέει ο ίδιος.
Σήμερα μιλά στην «Π» για τις διαδρομές μέσα απʼ τις οποίες συνάντησε μέσα τον ποιητή, για τη νέα ποιητική συλλογή, για τους αναγνώστες- εραστές της ποίησης. Αναφέρεται στη γλώσσα που έχει επικρατήσει στη σύγχρονη πεζογραφία, στους μαθητές του, που τους φαντάζεται λίγο αντισυμβατικούς, αλλά και για τα μοτίβα στα ποιήματά του.
Ο Μάνος Λουκάκης γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο, σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα και δίδαξε Αρχαία Ελληνικά στην ιδιωτική εκπαίδευση (Αθήνα - Ηράκλειο) για δυόμισι δεκαετίες. Από το 1995 ζει μόνιμα και εργάζεται στην Αθήνα.
Η συνέντευξη του Μάνου Λουκάκη στην «Π» έχει ως εξής:
«Π»: Από ποιές διαδρομές συναντήσατε μέσα σας τον ποιητή;
Μάνος Λουκάκης: Άγιος Νικόλαος. 1965 με ʼ66. Θα ʽμουν 15 χρονών. Οι πρώτοι μου στίχοι. Θυμάμαι που έγραψα δυο πολύστιχα ποιήματα, τη «Νεκρόπολη» και τη «Βαβυλώνια μετοικεσία». Δεν ξέρω τι έχουν απογίνει, δεν τα έχω πια. ΄Ισως όμως κάτι από αυτά να κρατεί ακόμα ο φίλος μου, μουσικός και ηθοποιός, κυρίως όμως πολυτιμότατος σύντροφός μου της εφηβείας και ιδιοφυής καλλιτέχνης, ο Γιάννης Παραουλάκης, που τότε, εκεί που λες στα 15 μας χρόνια, μελοποιούσε τα στιχάκια μου. Υπέροχα απογεύματα στο σπίτι του Γιάννη. Με το πελώριο ακκορντεόν του, με τη μουντή και μισοσκότεινη θέα προς το εργοστάσιο της πυρήνας και προς τη θάλασσα, με τα ραβασάκια για τις φιλενάδες μας, με τα ασσάκια τα άφιλτρα...
«Π»: Και στη συνέχεια;
Μάνος Λουκάκης: Σπούδασα τη Φιλολογία από έρωτα προς την Ποίηση. Από την επιθυμία μου να γνωρίσω στη δική τους γλώσσα την αρχαία τραγωδία, τη βυζαντινή υμνογραφία, το δημοτικό τραγούδι και τον Ερωτόκριτο. Ίσαμε το 1984 περιορίζοντας τη σχέση μου με τη δημιουργική Ποίηση σε συχνές πυκνές στιχουργικές δοκιμές. Πάντα μυστικές κι από πολύ δικούς μου ανθρώπους. Κάποιες απʼ αυτές άντεξαν μέσα μου και μεταμορφώθηκαν σιγά σιγά σε γνωστά ποιήματά μου. Οι υπόλοιπες χωνεύτηκαν με αδιαφανείς μεθόδους στον αφανή κορμό του ποιητικού μου έργου και δεν υπάρχουν πια σε καμιά ορατή μορφή... Όμως είπαμε για διαδρομές και δε μιλήσαμε καθόλου για την κατεξοχήν ποιητική διαδρομή μου. Για το μέστωμα της γραφής μου. Εννοώ τις περιπετειώδεις τροπές των προσωπικών μου πεπρωμένων. Την ευδόκιμη θητεία μου στο άσκοπο, στο έκτοπο και στο θανάσιμο... Ξέρεις; Πιθανόν μόνο μέσα απʼ αυτήν τη θητεία να μού αποκαλύφθηκε η Ποίηση ως κατά βάθος έχει.
«Π»: Στον «Χαρτομάντη», τη νέα ποιητική συλλογή, διακρίνεται έντονα η εσωτερικότητα και η μελαγχολία για μια απουσία απροσδιόριστη. Είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε στον αναγνώστη;
Μάνος Λουκάκης: «Ακόμα δεν εμύρισε ροδάκινο και περγαμόντο η ποίησή μου» λέω σʼ ένα ποίημα. Και η εσωτερικότητά της, η κρυπτικότητα της, οι σκηνοθεσίες της, οι ειρωνικοί της τόνοι, μια μπουφόνικη διάθεση καμιά φορά, όλα της, έχουν συχνά χαρακτήρα μελαγχολικό. Στο κάτω κάτω, αλοίμονο αν δε ζούμε οι ποιητές κάθε στιγμή τη μελαγχολία και το βάσανο της απουσίας. Το βάσανο της αδικαίωτης αναμονής. Το βάσανο του ασήμαντου μηδενός στο οποίο βυθιζόμαστε και από το οποίο θα πηγάσουν στίχο στίχο οι σημασίες.

