Δεν πας εις τον Παράδεισο,

όσα κεριά και νάψεις

αν με τον πόνο τʼ αλλουνού

μαζί και συ δεν κλάψεις.

Ο Αλέκος Μυκωνιάτης δεν ήταν μόνο ο ευπατρίδης της δημοσιογραφίας· ήταν και ο άνθρωπος της αγάπης. Ηταν εκείνος που πραγματικά αγαπούσε όλους και όλα, που εφάρμοζε όσα ο Χριστός δίδαξε για την αγάπη. Εκανε ό,τι και όσα μπορούσε για τους εργαζόμενους στην εφημερίδα του, για κείνους που είχαν ανάγκη, γιʼ αυτούς που ζητούσαν τη βοήθειά του.

Ηξερε πως όποιος δεν αγαπά αληθινά δε ζει και αληθινά και ακόμη όποιος δε θέλει και δεν ξέρει να βοηθάει μένει κατάμονος και δυστυχής. Ηξερε πως είμαστε πλούσιοι μόνο για όσα δίνουμε και φτωχοί για όσα αρνούμαστε να δώσουμε. Ακόμη ήξερε πως δε λιώνει τόσο εύκολα ο ήλιος το χιόνι, όσο η ελεημοσύνη τις αμαρτίες μας και εκείνο το: κάθε έργο που δεν έχει αρχή και τέλος την αγάπη, δεν αξίζει τίποτα.

Ηξερε πως Παράδεισος είναι νʼ αγαπάς και κόλαση να μισείς και ότι η χαρά γεννιέται από τη θυσία.

Γιʼ αυτό αγαπούσε, αγαπούσε, αγαπούσε...

Εκλαψε ίσως ο αείμνηστος πια Αλέκος στον πόνο πολλών συνανθρώπων μας και τους βοήθησε. Γιʼ αυτό και η ψυχή του βρίσκεται από χθες στη γειτονιά των Αγγέλων.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του...

Γιάννης Γαρυφαλλάκης

Θεολόγος