Η συμφωνία του Ωνάση με τους Άραβες από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως “η συμφωνία του αιώνα». Και ήταν λένε η πρώτη φορά στη ζωή του, που ο Αριστοτέλης Ωνάσης …ζορίστηκε.

Η συμφωνία που έκλεισε με τους Σαουδάραβες το 1953 για τη μεταφορά των πετρελαίων στάθηκε “πύρρειος νίκη”. Κι αν δεν γινόταν πόλεμος ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Αιγυπτίους, ώστε να κλείσει η διώρυγα του Σουέζ, ίσως να ζούσε και ο ίδιος την καταστροφή.

Ο Ωνάσης επιδίωξε να μεταφέρει προνομιακώς με δικά του πετρελαιοφόρα το 5% της συνολικής παραγωγής του πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας. Ήταν τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και απίστευτα κέρδη.

Δύο ήταν τα σημεία-κλειδιά της συμφωνίας που προσέφερε ο Ωνάσης στους Σαουδάραβες:

- Οτι θα πληρώνει τους φόρους και δικαιώματα στη Σαουδική Αραβία για τη μεταφορά του πετρελαίου με τα καράβια του, σε αντίθεση με τις πετρελαϊκές εταιρείες, που το εκμεταλλεύονταν δίχως να δίνουν σεντίμι.

- Οτι θα χτίσει Ναυτική Ακαδημία στη Σαουδική Αραβία και απόφοιτοί της θα αξιοποιούνται στο στόλο του.

Η συμφωνία του Αριστοτέλη Ωνάση με το βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ καταργούσε τα κεκτημένα της Αράμκο, που υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων της με κάθε δυνατό μέσο.

«Φτάσαμε στο σημείο όλος ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, εκτός από την Ελλάδα, να είναι εναντίον μας» είχε πει πολλά χρόνια αργότερα ο πρόεδρος του ιδρύματος Ωνάση κ. Παπαδημητρίου. «Τώρα πια δεν ήταν ζήτημα απλώς των εταιρειών, αλλά των 54 κρατών, που έστειλαν στην κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας ψήφισμα διαμαρτυρίας. Ηταν φανερό ότι ο Ωνάσης είχε περάσει τη λεγόμενη "κόκκινη γραμμή" και άνοιγε πόλεμο όχι μόνο με τις 7 μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά και με τα κράτη στα οποία έδρευαν. Αυτό το χρονικό διάστημα βρήκαν ευκαιρία και μερικοί Ελληνες εφοπλιστές, να συμμετάσχουν στο μποϊκοτάζ εναντίον του».

Κι ενώ η διένεξη αναμενόταν να φτάσει στα δικαστήρια, ούτε η συμφωνία εφαρμοζόταν, ούτε δινόταν φορτίο στον Ωνάση από την Αράμκο, που εκμεταλλευόταν αποκλειστικά το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας.

Για 2, 5 έως 3 χρόνια τα καράβια του Ωνάση -με εξαίρεση αυτά που ήταν με παλιά ναυλοσύμφωνα- έμεναν δεμένα στα λιμάνια.

Διαπιστώνοντας το αδιέξοδο, ο υπουργός Οικονομικών της Σαουδικής Αραβίας διαμήνυσε στον Ωνάση ότι καλύτερο θα ήταν να καταργηθεί η συμφωνία, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν εφαρμοζόταν. Προτάθηκε στον Ελληνα εφοπλιστή να αξιοποιήσει το 50% της θαλάσσιας ουδέτερης ζώνης μεταξύ Σ. Αραβίας και Κουβέιτ, στην οποία δεν είχε καμία ανάμιξη η Αράμκο.

Ο Ωνάσης, θεωρώντας ότι αργά ή γρήγορα θα βρισκόταν ξανά απέναντι στο αρραγές μέτωπο των πετρελαϊκών εταιρειών, ζήτησε τη γνώμη των Αμερικανών για το θέμα της ουδέτερης ζώνης. Ενα μήνα αργότερα οι Αμερικανοί του απαντούσαν αρνητικά κι ο ίδιος αναγκαζόταν να αποσυρθεί κι απ' αυτήν την ακόμη πιο επικερδή πρόταση.

Η διαιτησία μπορεί να χάθηκε στη συμφωνία Ωνάση-Σαούντ, η τύχη όμως, που φάνηκε να έχει εγκαταλείψει για περίπου τρία χρόνια τον Eλληνα κροίσο, ήταν ξανά με το μέρος του.

Ο πόλεμος ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Αιγυπτίους ωφέλησε εμμέσως τον Ωνάση, γιατί ήταν από τους λίγους που είχαν μεγάλα καράβια, ικανά να διασχίσουν τους ωκεανούς.

Η διώρυγα του Σουέζ έκλεισε και έτσι τα καράβια έπρεπε να ταξιδεύουν προς τις ΗΠΑ μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Ηταν μια χρονοβόρα διαδικασία και δύσκολη για τα μικρά καράβια, που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν. Αναγκαστικά προτιμήθηκαν τα καράβια του Ωνάση, που ανέπτυσσαν μεγάλες ταχύτητες, ήταν ασφαλή και είχαν δυνατότητες για να μεταφέρουν μεγάλα φορτία. Το παιχνίδι ήταν ξανά δικό του…