-Τι σας τρομάζει περισσότερο σ΄αυτήν την κρίση;

“Νομίζω πως τα όσα βιώνουμε τα αποδίδει καλύτερα ο όρος παρακμή. Είναι σφάλμα να εστιάζουμε στην αιτία του κακού ως οικονομοκεντρική και μόνο. Εδώ το πρόβλημα είναι βαθύτερο, κι αυτό γιατί είναι μέσα μας. Είναι οι ίδιες μας οι αξίες, που έχουν μαχαιρωθεί, είναι που χαθήκαμε στην ύλη, είναι που παρερμηνεύσαμε το ήθος.

Με τρομάζει ο παρατεταμένος μας θυμός . Είμαστε μια κοινωνία θυμωμένων ανθρώπων, με χαμένο τον κώδικα της συνεννόησης και της συμπόρευσης. Είναι καιρός νομίζω να μπούμε στη σφαίρα της γόνιμης περισυλλογής, να ξανακοιταχτούμε στα μάτια, να ξαναδούμε τη ζωή μας αλλιώς”.

 -Μπορεί να γεννήσει κάτι θετικό η όλη κατάσταση;

“Εννοείται. Όμως οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές αγνοούν τον ημερολογιακό χρόνο. Γίνονται στην ώρα τους, χωρίς ποτέ να κοιτάζουν το ρολόι. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας παράξενες μηχανές. Κάνουμε σκέπαστρο την ανάγκη, γυρνάμε τον φόβο ανάποδα και τον βαφτίζουμε θάρρος, λέμε ιστορίες στους εφιάλτες μας να αποκοιμηθούν, ξυπνάμε από δυσάρεστα όνειρα και τα εκδικούμαστε την άλλη μέρα πίνοντας με φίλους”.