Της Αντωνίας Κουτσάκη

Ο τόπος του, τα Ανώγεια, του έδειξε το μέτρο των πραγμάτων, τη γοητεία της υπερβολής και τον πότισε με ομοικαταληξίες που αργότερα ʽʼγέννησανʼʼ στίχους, τους οποίους ερμήνευσαν μεγάλοι καλλιτέχνες και τους έντυσαν με μουσική σημαντικοί συνθέτες.

Ο γνωστός στιχουργός Κώστας Φασουλάς στη νέα του δουλειά επέλεξε να “παίξει” στην καθαρή αυλή της μνήμης με συνοδοιπόρο τον φίλο του Παντελή Θαλασσινό. Και όσα ʽʼείδανʽʼ σʼαυτό το ταξίδι τους έγιναν ένα άλμπουμ με τίτλο «Να 'ταν ο πόλεμος χορόςʼʼ.

Δέκα παραδοσιακά παιγνίδια έγιναν δέκα τραγούδια.

ʽʼΕίναι πράγματι -τονίζει ο κ.Φασουλάς μιλώντας στην ʽʼΠʼʼ- παλιά τα παιχνίδια, όμως η λαϊκή σοφία που μεταφέρουν κρύβει ένα άκρως δελεαστικό τοπίο για έναν δημιουργό. Τα «είδα» ως μια εξαιρετικά επίκαιρη ιδέα, να σχολιάσω με τους στίχους μου τα όσα μας περιβάλουν. Είναι μια προβολή στο σήμερα, μια αποκωδικοποίηση ενός κόσμου, όπως αυτός του παραδοσιακού παιχνιδιού. Ακολουθησα τους «νόμους» του και το έντονο αλληγορικό στοιχείο που συνοδεύει αυτά τα παιχνίδια”.

Μάριος Τόκας, Γιώργος Θεοφάνους, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Γιάννης Πάριος, Μανώλης Λιδάκης, Θέμης Αδαμαντίδης, Τόλης Βοσκόπουλος, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Σκουλάς, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Θαλασσινός,είναι μόνο μερικοί από τους καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί ο Κώστας Φασουλάς με τα 130 και πλέον τραγούδια που έχει υπογράψει.

Κι όμως το κριτήριο της συνεργασίας για τον ίδιο δεν ήταν κυρίως η καλλιτεχνική αξία των δημιουργών, αλλά η κοινωνική τους συμπεριφορά γιατί όπως λέει το τραγούδι, η «συνάντηση» στιχουργού και συνθέτη προϋποθέτει έναν ενεργειακό κόσμο, από τον οποίο απουσιάζουν τοξικές παράμετροι. ʽʼΘέλει -αναφέρει χαρακτηριστικά- “μάτια καθαρά, χέρια που χαιρετιούνται με εγκαρδιότητα και αμοιβαία εμπιστοσύνη! Με αυτά τα στοιχεία φροντίζω να πορεύομαι, κι όποτε τα συναντώ, εκεί μένω. Ασφαλώς και είναι «αντιεπαγγελματικό», να λειτουργεί κανείς με τέτοια κριτήρια, όμως το χατίρι της ψυχής είναι μέγιστο και πολύ το προσέχω”.

Αυτό που τον τρομάζει σʼ αυτή την παρατεταμένη κρίση που όλοι βιώνουμε τα τελευταία παρακμιακά χρόνια είναι ο θυμός, αν και δεν θεωρεί ότι η αιτία του προβλήματος είναι οικονομοκεντρική και μόνο. ʽʼΕδώ το πρόβλημα είναι βαθύτερο, κι αυτό γιατί είναι μέσα μας. Είναι οι ίδιες μας οι αξίες, που έχουν μαχαιρωθεί, είναι που χαθήκαμε στην ύλη, είναι που παρερμηνεύσαμε το ήθος” υπογραμμίζει.

Αφήνει όμως μια ανάσα για το τέλος, αφού όπως αναφέρει ανήκει στους ενημερωμένους αισιόδοξους και έχει μανία με τις χαραμάδες, εκεί που τρυπώνει ο ήλιος. ʽʼΕμπνέομαι και αισιοδοξώ μέσα από ανθρώπους που δεν ξέχασαν την ψυχή τους. Γράφω τραγούδια λυπημένα, που μιλούν για το ξημέρωμα, γιʼ αυτό που θα έρθει, το καλό”, καταλήγει.