“Είδα” δέκα παραδοσιακά τραγούδια ως μια εξαιρετικά επίκαιρη ιδέα να σχολιάσω μέσα από τους στίχους μου τα όσα μας περιβάλλουν

-Δέκα παραδοσιακά  παιχνίδια γίνονται τραγούδια    κι ένα νέο άλμπουμ με τίτλο «Να 'ταν ο πόλεμος χορός». Πώς απʼ όλα τα ερεθίσματα που είχατε ως δημιουργός αποφασίσατε να ʽʼδείτε” τα παλιά παιχνίδια για την τελευταία σας δουλειά;

“Είναι πράγματι παλιά τα παιχνίδια, όμως η λαϊκή σοφία που μεταφέρουν κρύβει ένα άκρως δελεαστικό τοπίο για έναν δημιουργό. Τα «είδα» ως μια εξαιρετικά επίκαιρη ιδέα, να σχολιάσω με τους στίχους μου τα όσα μας περιβάλουν. Είναι μια προβολή στο σήμερα, μια αποκωδικοποίηση ενός κόσμου, όπως αυτός του παραδοσιακού παιχνιδιού. Ακολούθησα τους «νόμους» του και το έντονο αλληγορικό στοιχείο που συνοδεύει αυτά τα παιχνίδια. «Είδα» το Κουτσό, ως μια προετοιμασία, ως μια προειδοποίηση, ότι κάποτε στη ζωή, θα συναντηθείς με τη μοναξιά και μάλιστα με το ένα πόδι! «Είδα» τη Σκλαβια, ως μια «γυμναστική», ότι επίσημα, ή ανεπίσημα θα συναντηθείς κάποτε με αυτή την σκληρή αλήθεια που η ίδια η λέξη σηματοδοτεί, τον Πετροπόλεμο, ως εστία της αιώνιας αντιπαλότητας των ανθρώπων που οδηγεί σε μάταιους πολέμους.

Κι ακόμη θέλησα με αυτά τα τραγούδια, να αντιπαρατεθώ στον ίλιγγο της ταχύτητας του καιρού μας, επαναφέροντας στο σήμερα μια σπουδαία πολιτισμική μας περιοχή, όπως αυτή του παραδοσιακού παιχνιδιού”.

-Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε με τον Παντελή Θαλασσινό. Τι ξεχωρίζετε σ΄αυτόν ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη;

“Μας συνδέουν αρκετές συνεργασίες. Εκτός από μεμονωμένα τραγούδια σε διάφορους δίσκους, έχουμε συνυπογράψει το άλμπουμ «Μη μου γκρεμίζεις τʼ ονειρο» με ερμηνευτή τον Μανώλη Λιδάκη, που κυκλοφόρησε πριν από λίγα χρόνια. Μα πάνω από όλα τοποθετώ την κοινωνική μου σχέση με τον Παντελή. Είναι φίλος μου. Ένας ευσυγκίνητος άνθρωπος, με έντιμες σκέψεις. Και κάτι ακόμη σημαντικό. Το κοινωνικό ήθος του Παντελή είναι ταυτόσημο με το καλλιτεχνικό ήθος του Θαλασσινού”.

-Είχατε την τύχη να συνεργαστείτε με σημαντικούς συνθέτες και τραγουδιστές. Όπως έχετε πει όμως, δίνετε μεγαλύτερη βαρύτητα στην κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου με το οποίο θα συνεργαστείτε  παρά στην καλλιτεχνική του αξία. Αυτό σας βοήθησε μακροπρόθεσμα ή  δημιούργησε περιορισμούς;

“Πίστευα και πιστεύω πως η αληθινή τέχνη είναι πρωτίστως ανθρωποκεντρική. Το τραγούδι ως «συνάντηση» στιχουργού και συνθέτη προϋποθέτει έναν ενεργειακό κόσμο από τον οποίο απουσιάζουν τοξικές παράμετροι. Θέλει μάτια καθαρά, χέρια που χαιρετιούνται με εγκαρδιότητα και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Με αυτά τα στοιχεία φροντίζω να πορεύομαι, κι όποτε τα συναντώ, εκεί μένω. Ασφαλώς και είναι «αντιεπαγγελματικό» να λειτουργεί κανείς με τέτοια κριτήρια, όμως το χατίρι της ψυχής είναι μέγιστο και πολύ το προσέχω”.

 ʽʼΣε όποιον κήπο ανατραφείς, την ευωδιά αυτού παίρνεις” όπως έχετε πει. Ποιες είναι οι μυρωδιές του κήπου των Ανωγείων που ακόμα και σήμερα σας καθορίζουν;

“Πατρίδα μας είναι η μνήμη, τα πρώτα μας χρόνια, οι πρώτες λέξεις και προπαντός η άνθρωποι που αντικρίσαμε για πρώτη φορά. Ο τόπος μου, τα Ανώγεια, με θωράκισε με αισθητική, με πότισε με ομοιοκαταληξίες, μου έδειξε το μέτρο των πραγμάτων, αλλά και την γοητεία της υπερβολής, στη χαρά και τη λύπη. Ό,τι νοσταλγείς το έχεις βαθιά αγαπήσει. Θα σε γρατζουνά μια ζωή, εκεί θα είναι, όπως ο πατέρας στην οικογενειακή φωτογραφία, που σε βλέπει πάντα, με το ίδιο καθαρό βλέμμα, σε όποιο σημείο του σπιτιού κι αν είσαι”.

  -Eίχατε την τύχη να γνωρίσετε τον Μάνο Χατζηδάκι. Τι κρατάτε ως πολύτιμη  κληρονομιά απ αυτή την γνωριμία;

“Νομίζω ότι η λέξη τύχη αφορά ολόκληρη την κοινωνία των Ανωγείων, καθότι ενας τόσο σημαντικός Έλληνας επέλεξε τα Ανώγεια ως πολιτισμική εστία. Ο Χατζιδάκις ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έδειξα τα παρθενικά μου κείμενα. Είχα το θάρρος, ή το θράσος αν θέλετε, να του μιλήσω για τις δικές μου ποιητικές ανησυχίες,. Ένας έφηβος που γράφει, γράφει, φορτωμένος απορίες, διλήμματα και ενθουσιασμούς. Κι ο Μάνος εκεί, να μου δίνει την πρώτη ώθηση: «Τα κείμενα σου κρύβουν στίχους για τραγούδια. Να μελετήσεις το Νίκο Γκάτσο». Τον άκουσα και με το παραπάνω. Μου είπε ακόμη: «Να φοβάσαι τους ανθρώπους που δεν εχουν χιούμορ». Κι είναι αλήθεια πως αυτούς και μόνο φοβάμαι…”.

-Από πού αντλείτε φως και αισιοδοξία;

“Ανήκω στους ενημερωμένους αισιόδοξους. Έχω μανία με τις χαραμάδες, εκεί που τρυπώνει ο ήλιος. Βλέπω το φως και μʼ αυτό μʼ αρεσει να πορεύομαι. Εμπνέομαι και αισιοδοξώ μέσα από ανθρώπους που δεν ξέχασαν τη ψυχή τους. Γράφω τραγούδια λυπημένα, που μιλούν για το ξημέρωμα, γιʼ αυτό που θα έρθει, το καλό”.

 - Αν η ζωή που ζούμε σήμερα ήταν στίχος, ποιος θα ήταν;

«Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή» του Άλκη Αλκαίου.