Παρά τη μεγάλη δημοσιότητα, η ʽεπιστροφή στη γεωργίαʼ δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Τον πρώτο ενθουσιασμό ακολουθούν οι δυσκολίες υλοποίησης του σχεδίου. Γιʼ αυτό και το εγχείρημα αφορά σε νεότερους και καλά εκπαιδευμένους.

Για τους άλλους είναι είτε μια εσωτερική αλλαγή στρατηγικής του αγροτικού νοικοκυριού που συνδυάζεται με ένα νέο καταμερισμό της εργασίας των μελών του εντός και εκτός της εκμετάλλευσης είτε μια επιστροφή στην ύπαιθρο αλλά όχι στη γεωργία αστικού πληθυσμού.

Οι κινήσεις αυτές δεν περιβάλλονται από ένα πλαίσιο πολιτικής και μια στρατηγική για την αγροτική ανάπτυξη που θα αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής γεωργίας και υπαίθρου.

Μέχρι και η διανομή γαιών από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων αποτελεί μιαν αποσπασματική ενέργεια που δεν εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο μεταρρυθμίσεων. Απαιτούνται μεταρρυθμίσεις, μια χαρακτηριστική των οποίων είναι η διευκόλυνση της εισόδου στο επάγγελμα. Για να εγγραφεί π.χ. κάποιος νέος στο Μητρώο Αγροτών (Ν. 3874/2010) απαιτούνται προϋποθέσεις όπως η παρακολούθηση προγραμμάτων κατάρτισης, βεβαίωση από αρμόδια ΔΟΥ για το 35% του εισοδήματός του προερχόμενο από την γεωργία, ασφάλιση στον ΟΓΑ και απασχόληση κατά τουλάχιστον 30% του συνολικού χρόνου απασχόλησης στη γεωργία. Αυτές οι προϋποθέσεις δυσχεραίνουν παρά διευκολύνουν την είσοδο.

Από την άλλη, λόγω της πρωτοφανούς έλλειψης ρευστότητας εκτιμάται ότι ένα μέρος της καλλιεργήσιμης γης δεν θα μπορεί να καλλιεργηθεί. Η γεωργία και η κτηνοτροφία, αντί της ανάπτυξης, μπορεί να οδηγηθούν σε περαιτέρω συρρίκνωση λόγω της οικονομικής κρίσης.

Στα παλαιά ζητήματα (στήριξη τιμών αγροτικών προϊόντων και αγροτικών εισοδημάτων), που απασχολούν τον αγροτικό κόσμο, προστίθενται και άλλα. Αυτά έχουν σχέση με τις νέες τεχνολογίες που ευνοούν τις μεγάλες εκμεταλλεύσεις, την απελευθέρωση του εμπορίου και τα αντιμαχόμενα συμφέροντα μεταξύ των αναπτυγμένων και των φτωχών χωρών, τις κλιματικές αλλαγές, τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, την εξάντληση των ενεργειακών και κατασπατάληση των φυσικών πόρων, καθώς και το ρόλο των μεγάλων επιχειρήσεων μεταποίησης και λιανικού εμπορίου, που προσφεύγουν σε μακρινές αγορές για να προμηθευθούν τις πρώτες ύλες για την παραγωγή των τροφίμων που διακινούν.