Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη λογοτεχνία;
«Μια ζωή δεν είναι αρκετή. Οι εμπειρίες που έχω, οι ελπίδες, οι φόβοι μου, όλα αυτά δεν μου αρκούν. Θα ήθελα να ξέρω πώς αισθάνονται όσοι είναι γύρω μου. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να γίνει στην πραγματικότητα. Δεν μπορώ να ξυπνάω κάθε πρωί και τη μια να μασκαρεύομαι σαν ένας εικοσάχρονος μετανάστης και την επόμενη σαν μια γυναίκα που είναι κουρασμένη από τη συζυγική ζωή της. Η λογοτεχνία είναι ο τρόπος για να μπω σε όλα αυτά τα ξένα σώματα, να προσπαθήσω να καταλάβω πώς ανασαίνουν και τι τους βασανίζει πριν κοιμηθούν. Κατασκευάζω ιστορίες που περιέχουν τα ίδια διλήμματα που βασανίζουν και εμένα. Αν ξέρω από πριν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος σε ένα ερώτημα, δεν με ενδιαφέρει να γράψω για αυτό.
Προβάλλω μέσα στους χάρτινους χαρακτήρες τις δικές μου αγωνίες όχι για να μου δώσουν τη λύση αλλά για να μπορέσω να τις κατανοήσω καλύτερα. Συχνά φτιάχνω χαρακτήρες που είναι εντελώς κόντρα σε όσα πιστεύω. Δεν τους φτιάχνω ως αντιήρωες, θέλω να είμαι όσο πιο δίκαιος γίνεται απέναντί τους επειδή έτσι καταλαβαίνω καλύτερα όσα πιστεύω ο ίδιος».

