Της Κατερίνας Μυλωνά

Η λογοτεχνία είναι όπως τα λουλούδια που χρειάζονται σκληρά εδάφη για να ανθίσουν και η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας ήταν γεμάτη από τέτοιες καταστροφές, περιγράφει σε συνέντευξή του στην «Π» ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης, ο οποίος παρουσιάζει το βιβλίο του "Αλεπούδες στην πλαγιά" την ερχόμενη Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου στις 7:30 το απόγευμα στο Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης.

«Η λογοτεχνία είναι ο τρόπος για να μπω σε όλα αυτά τα ξένα σώματα, να προσπαθήσω να καταλάβω πώς ανασαίνουν και τι τους βασανίζει πριν κοιμηθούν. Κατασκευάζω ιστορίες που περιέχουν τα ίδια διλήμματα που βασανίζουν και εμένα», αναφέρει.

Την παρουσίαση οργανώνουν το Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης και οι εκδόσεις Πατάκη.

Συζητούν ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης, συγγραφέας του βιβλίου, και η πεζογράφος, Νίκη Τρουλλινού.

Συναντάμε τους ήρωες σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Θεωρείτε πως ένας άνθρωπος αλλάζει αναλόγως την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται;

«Αναμφισβήτητα. Είναι κάτι που βλέπουμε και τώρα, γύρω μας. Ποιος έχει παραμείνει ίδιος όπως ήταν πριν από πέντε χρόνια; Άλλαξαν οι συνθήκες, το περιβάλλον, αλλάξαμε και εμείς. Ακόμη κι αν κάποιος έχει παραμείνει αναλλοίωτος, όταν όλα τριγύρω έχουν ανατραπεί οι υπόλοιποι τον αντιλαμβανόμαστε ως εντελώς άλλο.

Όταν σχεδίαζα το βιβλίο έλεγα ότι το ζευγάρι των ηρώων θα μπορούσε να είναι διαφορετικά πρόσωπα σε κάθε κεφάλαιο. Τρία ζευγάρια αντί για ένα, τρεις ξεχωριστές ιστορίες. Αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στο ποιοι ήταν και ποιοι έγιναν δημιουργεί το κενό που υπάρχει μεταξύ τους. Σε κάθε συνάντηση έχουν την εντύπωση ότι αντικρίζουν το προηγούμενο πρόσωπο, αυτό που ήξεραν, και όχι αυτό που έχει γίνει τώρα ο άλλος».

Τελικά οι άνθρωποι καταφέρνουμε να κάνουμε πράξη ό, τι ονειρευόμασταν στα 20 μας ή γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι θα συμβιβαστούμε με κάτι διαφορετικό, ίσως πιο «εύκολο»;

«Το να μεγαλώνεις σημαίνει να συμβιβάζεσαι με την μετριότητά σου. Να καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται να πετύχεις όσα ονειρεύεσαι. Αν είσαι τυχερός θα καταφέρεις έστω λίγα από αυτά, αλλά και όταν τα πετύχεις θα σου φέρουν πολύ λιγότερη ευτυχία από ότι αρχικά προσδοκούσες. Δεν το λέω με βάση το Καβαφικό «ταξίδι» και την «Ιθάκη». Το λέω επειδή αν περιμένεις από εξωτερικούς παράγοντες (την επιτυχία, τα χρήματα, την ηδονή ή την φήμη) να βρεις την ευτυχία, δεν θα την βρεις ποτέ. Πρέπει πρώτα να βρεις τη γαλήνη μέσα σου, ή πιο σωστά να δημιουργήσεις τις κατάλληλες συνθήκες, και τότε η ευτυχία θα έρθει από μόνη της, είτε πετύχεις τα όνειρά σου είτε όχι.

Αυτή η παλινωδία είναι που ταλαιπωρεί και τους ήρωες του βιβλίου. Είναι ένας νεαρός λέκτορας στο πανεπιστήμιο και μια γυναίκα με εξουσία στο περιβάλλον της. Έχουν πετύχει στους βασικούς στόχους τους. Είναι μορφωμένοι, έχουν τις δουλειές που θέλουν, αρκετά χρήματα, παραμένουν επιθυμητοί ερωτικά. Και τότε αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά δεν τους αρκούν. Γιατί θέλουν και όσα δεν έχουν, όσα πιθανότατα δεν θα αποκτήσουν ποτέ. Αλλά τι μπορούν να κάνουν τότε; Είναι προτιμότερο να τινάξουν στον αέρα όλη τη ζωή τους επιδιώκοντας αυτό που τους διαφεύγει ή να οχυρωθούν πίσω από τις μικρές χαρές που τους δίνει η ασφαλής τους καθημερινότητα;»