“Ξεκινώ με μια παραδοχή, που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αρνείται ή αδυνατεί να κατανοήσει:
Αλλο η “Δωρεάν Υγεία” και άλλο η “Δημόσια Υγεία” (το ίδιο ισχύει και για την παιδεία...).
Εχει η πολιτεία την υποχρέωση να του παρέχει ένα βασικό αλλά και ουσιαστικό «πακέτο» περίθαλψης μέσω του όποιου πχ ΕΟΠΥΥ ή όπως αλλιώς θα λέγεται, το οποίο θα παρέχεται εξίσου ισότιμα και απο τα δημόσια αλλά και απο τα ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα. Το "βασικό πακέτο" μπορεί να αλλάζει αναλόγως των οικονομικών δυνατοτήτων του κράτους (δηλαδή, της φορολογίας) ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες να ασφαλίζονται επικουρικά (όπου θέλουν εκείνοι) για παραπάνω υπηρεσίες: μονόκλινη σουίτα, αποκλειστικό νοσοκόμο, ή παγκόσμια κάλυψη, εξειδικευμένη οδοντιατρική κλπ.
Με τη "δημόσια" αντίληψη γεμίσαμε μηχανήματα χωρίς προσωπικό και προσωπικό χωρίς μηχανήματα σε πολλά μέρη της χώρας. Εξειδικευμένος εξοπλισμός εκεί που δεν χρειάζεται, ενώ λείπει απο τα ειδικά κέντρα. Κι αυτό είναι αποτέλεσμα διαφθοράς και αναξιοκρατίας. Αντί να πληρώνουμε για την θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου, πληρώνουμε γιά άσκοπες υποδομές, εξοπλισμό και υπεράριθμο προσωπικό, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη. (Σε γυναικολογική κλινική νοσοκομείου της Κρήτης με μόνο οκτώ καισαρικές ετησίως υπηρετεί δυσανόλογα μεγάλος αριθμός γιατρών και μαιών) Με τελικό αποτέλεσμα η υγεία να είναι πανάκριβη και να μην παρέχεται δωρεάν”.
Οχι στην άσκοπη σπατάλη αλλά...
Σχολιάζοντας τα νέα μέτρα για την υγεία αναφέρει:
“Τα νέα μέτρα για την υγεία με βρίσκουν σύμφωνο μόνο στο κομμάτι εκείνο που έχει να κάνει με την ανάσχεση της άσκοπης σπαταλης πόρων. Πιο πάνω μίλησα για βασικό-ουσιαστικό πακέτο μέτρων, κι απ΄αυτό δεν πρέπει να λείπουν οι απαραίτητες εξετάσεις και θεραπείες που περιλαμβάνονται σε όλα τα ευρωπαικά συστήματα υγείας. ʽΟμως κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες της αφροσύνης και της προχειρότητας με την οποία μας βομβαρδίζουν οι ιθύνοντες της υγείας, (βλέπε 20% μείωση συνταγογράφησης κάθε χρόνο ή 20% μέιωση του budget κάθε τμήματος του δημ. Νοσοκομείου. Δικαιώνουν τους σπάταλους με περισσή απερισκεψία...)”.
“Ανασφάλιστοι δεν πρέπει να υπάρχουν”
Ο ίδιος τονίζει ότι, “ανασφάλιστοι δεν πρέπει να υπάρχουν. Ολοι θα δικαιούνται το βασικό πακέτο κι εκεί θα δοκιμαστεί η ποιότητα του πολιτισμού μας”.
Απάνθρωπες συνθήκες εργασίας για τους γιατρούς
Για τις συνθήκες εργασίας των γιατρών και την απόφαση πολλών να μεταναστεύσουν τονίζει: “Οι γιατροί των νοσοκομείων και ειδικά αυτοί της πρώτης γραμμής είναι «ιεραπόστολοι». Σκληρές συνθήκες εργασίας και απάνθρωπα απλήρωτα ωράρια. Πέρα απο τις νόσους, οι γιατροί παλεύουν και με την κούραση.
Οι νέοι γιατροί μας φεύγουν εξωτερικό. Έχοντας η Ελλάδα πληρώσει για την πλήρη εκπαίδευσή τους, άλλες χώρες καρπώνονται δωρεάν αυτό το καλό ελληνικό προιόν. Κι αυτό είναι αποτέλεσμα της υπερπληθώρας γιατρών, πρόβλημα που δημιουργήθηκε λόγω πολιτικών παρεμβάσεων και ψηφοθηρικών σκοπιμοτήτων, απο όλα τα διαπλεκόμενα κόμματα. Θυμάμαι το 1976, πρωτοετής φοιτητής της Οδοντιατρικής Αθήνας, εισαχτήκαμε 105 νέοι φοιτητές και στο τέλος του ίδιου έτους ήμασταν 300! Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, επιδεινώθηκε δε με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την αθρόα είσοδο αμφίβολης εκπαίδευσης γιατρών (συμπαθάτε με αλλά έχω ζήσει πολλά 27 χρόνια τώρα ως νοσοκομειακός ιατρός ΕΣΥ) απο τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.
Και δυστυχώς πάρα πολλές θέσεις κατέχονται απο αναξιοκρατούντες, κι αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη διαφθορά”.
“Τρέμω με την ιδέα ποιος θα με νοσηλεύσει στο μέλλον”
Ο Γ. Μαστοράκης καταλήγει:
“Είναι μοιραίο οι νέοι μας επιστήμονες να αναζητήσουν πρώτα απʼ όλα απασχόληση σε χώρες που η αξιοκρατία είναι προτεραιότητα, και κατα δεύτερο λόγο καλύτερους μισθούς και περιβάλλον εργασίας. Κι όχι μόνον οι νέοι. Πριν 2 χρόνια δέχτηκα μια προσφορά θέσης (για γιατρό της δικής μου εμπειρίας) απο ένα νοσοκομείο στη Σκωτία με μισθό 14.000 ? χωρίς τις εφημερίες. Οι αναλογίες και οι συγκρίσεις με τα ελληνικά δεδομένα είναι βασανιστικές. Πολλώ δε μάλλον για ένα νέο γιατρό. Οι καλύτεροι θα φύγουν, εμείς τους διώχνουμε. Τρέμω με την ιδέα ποιός θα με νοσηλεύσει σε πολύ λίγα χρόνια...”.
