“Οταν η φαρμακευτική δαπάνη που αποτελεί περίπου το 1/5 της συνολικής δαπάνης για την υγεία από τα 2 δις το 2004 ανέβηκε στα 5,7 δις το 2009.
Όταν οι υπερτιμολογήσεις των αναλωσίμων και εμφυτεύσιμων υλικών γινόντουσαν με τα περίφημα ΦΕΚ του υπουργείου Εμπορίου και Υγείας (2000-2009)
Όταν όλα είχαν ξεφύγει στη χώρα χωρίς θεσμικούς ελέγχους στην ουσία την ώρα της πτώχευσης δυστυχώς βιώνουμε πλέον μια νέα πραγματικότητα.
Οι συγχωνεύσεις
νοσοκομείων έπρεπε να έχουν
γίνει εδώ και καιρό
Σύμφωνα με τον καθηγητή, “οι συγχωνεύσεις Νοσοκομείων – Κλινικών και η εξοικονόμηση ανθρώπινου δυναμικού θα έπρεπε να αποτελούν στόχο και των συνδικαλιστικών οργανώσεων στο χώρο της υγείας. Θα έπρεπε οι επιστημονικοί σύλλογοι και οι συνδικαλιστικοί φορείς, τα Πανεπιστήμια να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις και όχι να φαίνεται σε κάποιες περιπτώσεις ότι ενδιαφέρονται μόνο για το «μη ξεβόλεμα».
“Αντί να αυξηθούν
οι μισθοί, καλλιεργήθηκε το φακελάκι”
Αναφορικά με τις μεγάλες μειώσεις στους μισθούς των γιατρών, ο κ. Κοντάκης τονίζει: “Οι μισθοί των εργαζομένων στην υγεία συμπιέστηκαν όπως έγινε σε ολόκληρη την κοινωνία. Ο ειδικευμένος γιατρός φτάνει στο σημείο να προσφέρει εξειδικευμένες υπηρεσίες με 5 και 6 ευρώ την ώρα. Η υποκρισία της κοινωνίας και της πολιτείας άφησε να κυριαρχεί η υπο-τραπέζια συναλλαγή. Αντί να αυξηθούν οι μισθοί καλλιεργήθηκε η συναλλαγή άλλης φύσης (π.χ. φακελάκι κ.ά). Έχει γραφεί ότι η μη φορολογητέα ύλη από τις συναλλαγές στο πλαίσιο της «δωρεάν υγείας» φτάνει ετησίως στο 1 δις. Φανταστείτε αυτό να είναι πραγματικότητα. Μην τα ρίχνουμε όλα μόνο στο δημόσιο τομέα. Θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και η «αντίστοιχη συμμετοχή» του ιδιωτικού τομέα. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών”.
Για τη μετανάστευση των γιατρών
Για την μετανάστευση των γιατρών στο εξωτερικό αναφέρει:
“Λέμε συχνά για τη μετανάστευση των νέων γιατρών. Γιατί όμως στη χώρα αυτή δεν έγινε ποτέ πρόβλεψη με βάση τις ανάγκες που υπάρχουν; Η Ιρλανδία για παράδειγμα βγάζει 9 ειδικευμένους ορθοπαιδικούς το χρόνο, σχεδόν όσους και η Κρήτη. Αγωνιζόμασταν υπέρ της διατήρησης της επετηρίδας για τις ειδικότητες και όχι για μια ορθολογική κατανομη με βάση τις ανάγκες, αλλά και τις γνώσεις και δεξιότητες των υποψηφίων. Το αίτημα της σωστής εκπαίδευσης των γιατρών κατά την ειδίκευση ουδέποτε η πολιτεία το αντιμετώπισε ορθά. Τώρα τα νέα παιδιά που σπουδάζουν ιατρική ή αυτοί που ειδικεύουμε ρίχνουν στις δικές μας γενιές τις ευθύνες για τα αδιέξοδά τους. Όταν εμείς δεν μπορούμε να επιλέξουμε και να κρατήσουμε τους καλύτερους αυτοί θα φύγουν.
Φτειάξαμε κλινικές σε νοσοκομεία πόλεων που απέχουν 30 χιλιόμετρα μεταξύ τους, μετά έπρεπε να τα γεμίσουμε γιατρούς και προσωπικό, μετά να βρούμε να στείλουμε και ειδικευόμενους για να βγαίνει η «λάντζα». Η πόλη που το 2000 είχε π.χ. 20 ειδικούς σε συγκεκριμένη ειδίκότητα το 2014 μπορεί να έχει 80 ή 100 και όλοι τους πρέπει κάτι να κάνουν για να ζήσουν. Καταλαβαίνετε τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό”.
Μείζον θέμα οι ανασφάλιστοι
“Οι ανασφάλιστοι αποτελούν μείζον θέμα και δείχνουν πλέον την αδυναμία του κοινωνικού κράτους” υπογραμμίζει ο γιατρός και προσθέτει:
“Παραταύτα, ακόμη υπάρχει ευαισθησία και πρόβλεψη. Ουδείς που η ζωή του διατρέχει κίνδυνο δεν βρίσκει κλειστές πόρτες στα δημόσια νοσοκομεία. Όμως η περαιτέρω διάσπαση της κοινωνικής συνοχής θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στο κοντινό μέλλον”.
