ο Κώστας Χιωτέλης σημειώνοντας: “Χρόνια επιβιώνω μες την απογοήτευση και τη σπάνη. Αυτό που θα ʽθελα αφαιρετικά
ή μαγικά να γίνει για να αντέξω λίγο ακόμη είναι να βρίσκαμε το κουράγιο εμείς οι ευπαθείς, καταραμένοι και αποκλεισμένοι, νʼ ανταλλάζαμε έναβλέμμα ή ένα χάδι αλληλέγγυας τρυφερότητας μήπως και αντέξουμε το τέλος των ελπιδοφόρων ψευδαισθήσεων.
Τρέμω αφουγκραζόμενος το πολλαπλάσιο του κοινωνικού πολέμου, ήδη ακούω τις οπλές και την αντάρα του, σύντομα αυτοί που θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν θα είναι οι μεταμορφωμένοι λύκοι ή οι κόνδορες και οι εξοικειωμένοι με το ένστικτο τού θανάτου αντιστασιακοί”.
