“Αυτό που όχι μόνο με ενοχλεί σφόδρα, αλλά και με εξοργίζει κιόλας στη σημερινή μνημονιακή Ελλάδα, είναι ότι εξακολουθεί να καθορίζει τις τύχες της (στο βαθμό που της επιτρέπουν βέβαια οι δανειστές της), η ίδια διεφθαρμένη και φαυλεπίφαυλη πολιτική τάξη που την έσπρωξε σε αυτόν τον Καιάδα. Με ενοχλεί απίστευτα, που οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι αμαρτωλοί πολιτικοί σχηματισμοί που ευθύνονται για τη σημερινή τραγωδία, υποκρινόμενοι τον αναβαπτισμό τους στις αξίες ενός νέου κόσμου που αναδύεται, έχουν το προνόμιο να κυβερνάνε, με ένα εκλογικό νόμο που καταλύει, φαλκιδεύει και αλλοιώνει την πραγματική εντολή του λαού” υπογραμμίζει ο πολιτικός μηχανικός Κωστής Μαυρικάκης και συνεχίζει:
“Είναι απίστευτο, οξύμωρο και συνάμα τραγικό να ζούμε τον «επιθανάτιο ρόγχο» διαρκείας ενός παλιού κόσμου, που γαντζωμένος στα κρίματα και στις ανομίες που μίαναν τη χώρα και το λαό, δεν εννοεί να εγκαταλείψει τη διαχείριση της Πολιτείας του, που εξακολουθεί να βλέπει μόνο ως λάφυρο, την ίδια ώρα που η χώρα είναι σε ανθρωπιστική κρίση. Απόδειξη; Οι καθημερινές αποκαλύψεις των τεράστιων οικονομικών σκανδάλων και του βορβόρου που συνοδεύει την πολιτική τους διαχείριση”.
“Μόνη ελπίδα” λέει ο πολιτικός μηχανικός, είναι η συνταγματική κατοχύρωση του πεπερασμένου χρόνου ενασχόλησης σε όλες τις κλίμακες των δημόσιων αξιωμάτων, έτσι ώστε η πολιτική να μην καθίσταται επάγγελμα και ύποπτο χόμπυ του «διακονηθήναι» αλλά υψηλή και μεγαλειώδη προσφορά του «διακονήσαι», όπως άλλωστε ήταν στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Ας ελπίσουμε, κι εγώ το ελπίζω, ότι όπως και στην αρχαία τραγωδία μαζί με τον από μηχανής θεό πάντα στο τέλος ερχόταν η κάθαρση για τους θεατές. Καθαρμό θέλουμε λοιπόν και δεν τον βλέπω: Που θα πει απαλλαγή από ο,τιδήποτε ξένο ή βλαβερό. Καθαρμό και εξαγνισμό…”
