Οι νεότερες μαθαίνουμε κάτι για τον τρόπο που εκείνες είχαν αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής, που ίσως ήταν σε μεγαλύτερο βαθμό από σήμερα;
«Νομίζω ότι αυτό για να το κάνετε θα πρέπει να διαβάσετε την ιστορία. Εγώ προσπάθησα να βγάλω μία ατμόσφαιρα και τη συμπάθειά μου προς αυτά τα πρόσωπα, τα στοιχεία. Μπορώ να πω ότι μοιάζω με αυτά τα πρόσωπα, προσπάθησα να μην τα θεωρήσω ξένα και απόμακρα ιστορικά κι έτσι να μάθω κάτι από τη συνέχεια, μάλλον, παρά από την παρατήρηση, από τη συνέχεια όπως τη βιώνουμε στα σπίτια μας και στο μικρό μας περίγυρο, με αυτή την έννοια».
Ως αρχαιολόγος θεωρείτε ότι πολλές φορές αξίζει να εστιάζουμε σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους παρά σε ηγέτες;
«Εννοείται αυτό. Η ιστορία δεν είναι ένα πράγμα που αποφασίζεται σʼ ένα γραφείο ούτε γράφεται σαν πρόχειρο διαγώνισμα. Η ιστορία παράγεται στην καθημερινή ζωή από τομές που γίνονται. Εμείς ως αρχαιολόγοι βλέπουμε τα σπίτια που ζούσαν καθημερινοί άνθρωποι ή τον τρόπο που θάβονταν, λίγο ως πολύ, δε μιλάω για τα βασιλικά ευρήματα.
Το σύνηθες είναι να βλέπουμε κατάλοιπα της ζωής αυτών ακριβώς των ανθρώπων των καθημερινών. Πώς κινούνταν στο χώρο, πώς τον οργάνωναν, πώς συνδεόταν το σπίτι τους με τον εξωτερικό χώρο, πώς μαγείρευαν, πού ταξίδευαν, τι φέρναν από τα ταξίδια τους. Αυτό είναι, λοιπόν, μια μικρή καθημερινή ιστορία, λέγεται επίσημα επιστημονικά μικροιστορία.
Οι αρχαιολόγοι με αυτό έρχονται σε επαφή, με την ιστορία των μικρών συνόλων, των σπιτιών, των ανθρώπων στο κάτω- κάτω. Το βιβλίο μου, λοιπόν, είναι τελικά η μικροϊστορία όπως φιλτραρίστηκε και έφτασε σε μένα μέσα από τις ιστορίες και τις αφηγήσεις των αθρώπων της οικογένειάς μου».
Να περιμένουμε άλλο βιβλίο σας;
«Βεβαίως, τώρα μου αρέσει αυτή η απασχόληση, θα την κάνω πιο συστηματικά. Τώρα ετοιμάζω ένα σύνολο από κείμενα που θα λέγονται νυχτερινά ή κάπως έτσι. Το θέμα τους θα είναι η νύχτα ως περίοδος προετοιμασίας, όμως. Δηλαδή ως περίοδος προετοιμασίας της μέρας, της αλλαγής αν θέλετε, δε θα είναι δηλαδή σκοτεινά.
Νομίζω πως όσο μεγαλώνει κανείς και τακτοποιεί λιγάκι τα εργαλεία του, φτιάχνει την εργαλειοθήκη του, μαζεύει τις πληροφορίες που θέλει και καλλιεργεί τα εκφραστικά του μέσα. Μετά μπορεί να πει και μια κουβέντα. Τώρα είμαι σε αυτή την ηλικία που νομίζω πως μπορώ να πω μερικές κουβέντες που με απασχολούν από καιρό».
