Της Κατερίνας Μυλωνά

Αφουγκράστηκε τις ιστορίες των γυναικών της οικογένειάς της και αποφάσισε να τους αποδώσει φόρο τιμής μέσα από το βιβλίο της "Από το υλικό που φτιάχνονται οι κούκλες" (εκδόσεις Αστάρτη).
Η κ. Ειρήνη Γαβριλάκη αναρωτιέται «Τι κάνει τους ανθρώπους μυθικούς, τελικά; Είναι η διάθεση να έχουμε προσωπικές μυθολογίες και παρελθόν ή είναι εκείνος ο διακαής πόθος του είδους μας να έχει μέλλον; Ποια στιγμή οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται μύθος, παραμύθι ή παραμυθία και άλλοθι για έναν άλλο καθημερινό άνθρωπο;
Με το ερώτημα αυτό κατά νου ξεκίνησα αυτό το μικρό βιβλίο - συνομιλία με τις σημαντικές γυναίκες - τοπία της οικογένειάς μου: τη μητέρα της μητέρας μου, τη μητέρα μου και την κόρη μου, καθώς και τη μητέρα του πατέρα μου, στη μνήμη της οποίας αυτό αφιερώνεται. Όσο καιρό το έγραφα ήταν σαν να επέστρεφα τις γυναίκες αυτές που σημάδεψαν τη ζωή μου στο υπόγειο ποτάμι που μας ταξιδεύει όλους». Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε την προηγούμενη Δευτέρα στον Κοινωνικό Χώρο των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού. Την παρουσίαση πραγματοποίησε ο







αρχαιολόγος, επίτιμος έφορος του Υπουργείου Πολιτισμού, κ. Αντώνης Βασιλάκης, ενώ η κ. Ελένη Δραμιτινού ερμήνευσε κάποια κομμάτια βοηθητικά και συμπληρωματικά του κειμένου.
Η κ. Γαβριλάκη, μέσω της «Π», ευχαριστεί όσους βοήθησαν στην εκδήλωση και, μεταξύ άλλων, τον κ. Αλέξη Καλοκαιρινό για το κοινωνικό έργο των Ιδρυμάτων.
Εξηγήστε μας τον τίτλο του βιβλίου
«Είχα στο μυαλό μου τις ρώσικες κούκλες που η μία περιέχει την άλλη. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι με τον ίδιο τρόπο και οι γυναίκες, τουλάχιστον οι γυναίκες της οικογένειας μας, περιέχουμε η μία την άλλη μαζί με το πρόσωπο της καθεμιάς που περιέχεται, περιέχονται οι πληροφορίες που αυτό το άτομο φέρει, η εμπειρία η βιωματική, η συλλογική του μνήμη, η προσωπική του μνήμη. Όλα αυτά, λοιπόν, είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένες η καθεμιά από αυτές, άρα και εγώ που το γράφω, γιατί είναι οι γυναίκες της οικογένειάς μου και εν πάση περιπτώση μέσα από αυτή τη συνολική εμπειρία ζει κανείς και διεκπεραιώνει τη ζωή του. Αυτό είναι το κλειδί του βιβλίου».
Είναι αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του πατέρα σας.
«Λέγεται Παρασκευή Γαβριλάκη, όπως και η μητέρα μου, είχαν το ίδιο όνομα. Είναι αφιερωμένη σε αυτήν, τη θυμάμαι πολύ








αχνά γιατί πέθανε αρκετά νωρίς σε σχέση με τη δική μου ζωή, τη θυμάμαι αχνά αλλά πολύ καθοριστικά.
Η προσωπικότητά της είχε πολλά δυνατά στοιχεία για την εποχή στην οποία έζησε, πέθανε το ʽ70. Νομίζω επηρέασε και τον πατέρα μου και μετά εμένα, εξάλλου ήταν πολύ φίλη με τη μητέρα μου, οπότε την φέρνω στο μυαλό μου με πάρα πολύ μεγάλη συμπάθεια.
Τώρα, αυτό που κάνει μυθικούς τους ανθρώπους είναι οι αφηγήσεις των άλλων για αυτούς, πρώτον. Δηλαδή σε εμάς έφταναν στα αυτιά μας ιστορίες για ανθρώπους που παραμένουν υπαρκτοί και ζωντανοί ενώ είχαν φύγει από τη ζωή, στο κάτω- κάτω της γραφής επειδή κάποιος αφηγείτο για αυτούς κι αυτός ήταν ένας ρόλος που θέλησα να κρατήσω για τον εαυτό μου για τους αγαπημένους μου ανθρώπους που τους χρωστάω, αν θέλετε, τον τρόπο για να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα.
Τον τρόπο, λοιπόν, που αφηγούνται και τον τρόπο που μέσα από τις αφηγήσεις καταλαβαίνουμε ότι ήταν ο τρόπος τους για να ξεπερνάνε το τυχαίο, τις εκπλήξεις της ζωής, το τυχαίο της ζωής, τις δυσκολίες της κλπ. τα βάζω όλα αυτά γιατί αυτές οι γυναίκες καλύπτουν τελικά τρεις αιώνες.
Είμαστε στον τρίτο αιώνα. Δύο από αυτές, η Αναστασία και η Παρασκευή, γεννήθηκαν το 1908. Φανταστείτε τι μνήμες έφεραν από τα τέλη του προηγουμένου ακόμα αιώνα και μετά.
Ήταν μικρές κοπελίτσες σε δύσκολα χρόνια πραγματικά, το ʽ40 ήταν κοπέλες. Μέχρι και την κόρη μου, την τελευταία Παρασκευή του βιβλίου που είναι σημερινό παιδί και ζει και βασιλεύει σήμερα».