Μέσα στο βιβλίο αναφέρετε τη φράση «όχι αλλαγή εξέλιξη» τι εννοείτε;

«Πιστεύω ότι ο σκοπός κάθε ανθρώπου είναι η εξέλιξη όχι η αλλαγή. Η λέξη αλλαγή ενεργοποιεί το φόβο του θανάτου αφού πεθαίνει κάτι παλιό και γνώριμο για να γεννηθεί κάτι καινούριο. Εξαιτίας αυτού του φόβου το μυαλό μεγεθύνει τα εμπόδια και μας ακινητοποιεί.

Δεν γίνεται να αλλάξω και να γίνω κάποιος άλλος. Οι πεποιθήσεις οι καταχωρήσεις και η βαθιά ριζωμένη γνώση δεν το επιτρέπει αυτό. Από κει που είμαι μπορώ να κάνω ένα μικρό βήμα μπροστά ή ένα βήμα πίσω…Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εξελίσσονται ή κάποιες φορές, αν συνεχίσουν να αρνούνται τα μαθήματα της ζωής χειροτερεύουν.

Ο κύκλος της επανάληψης, τα παιχνίδια δύναμης, η έλλειψη συναισθηματικής εκπαίδευσης και οι αδιαχείριστες ενοχές θα μας εξασφαλίζουν μια αυτοσχέδια κόλαση στην οποία θα πορευόμαστε ανυποψίαστοι εφʼ όρου ζωής, γεμάτοι απορίες και παράπονα ενώ ο πειραματισμός στην ενήλικη στάση, η μέση οδός δηλαδή θα μας κάνει να συντονιστούμε με την εξέλιξη και να ζήσουμε μια ζωή ήρεμη κι ευτυχισμένη. Τη ζωή που αξίζουμε και αξίζει να ζήσουμε».

Ο κόσμος έχει σήμερα το χρόνο ή τη διάθεση να ασχοληθεί με το συνάνθρωπό του;

«Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι υπάρχουν σε όλες τις εποχές συμπονετικοί άνθρωποι που θυσιάζουν τις δικές τους ανάγκες για να καλύψουν τις ανάγκες άλλων ανθρώπους που βρίσκονται σε χειρότερη θέση.

Αυτό που χρειάζεται να κατανοήσουμε είναι ότι ο πάροχος κερδίζει αυτοεκτίμηση και μόνο από το γεγονός ότι μπορεί να προσφέρει. Αυτό νομίζω ότι αρκεί και δε χρειάζεται ο ίδιος να κάνει θόρυβο γύρω από τον εαυτό του ή να ζητά αναγνώριση γιατί μετά χάνει την αυτοεκτίμησή του. Εγώ είμαι της άποψης ότι χρειάζεται κάποιος να δίνει χρόνο χρήμα και ενέργεια αφού έχει καλύψει τις δικές του ανάγκες και όχι πριν. Αν δώσει από αυτά που δεν έχει τότε καταρρέει όταν δεν εισπράξει αναγνώριση και αποδοχή. Τότε γίνεται και ο ίδιος θύμα και κάποιος άλλος συνάνθρωπος θα πρέπει να ασχοληθεί μαζί του. Να δίνουμε με σεβασμό συνειδητά και αθόρυβα όταν μπορούμε και όταν έχουμε».