Μόνο η εσωτερική συνένωση, η συμφιλίωση με τον εαυτό μας θα μας δώσει πληρότητα υποστηρίζει η κ. Ειρήνη Κριτσωτάκη, η οποία μιλά στην «Π» για το νέο της βιβλίο «Η σχολή των απλών» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καλέντη.
Η Ειρήνη Κριτσωτάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1968. Είναι σύμβουλος ψυχικής υγείας και νευρογλωσσικού προγραμματισμού N.L.P. Για αρκετά χρόνια συντονίζει ομάδες αυτογνωσίας. Είναι συνδημιουργός του προγράμματος αυτοβοήθειας Θετική Δράση με τον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή Γιάννη Ραμπαλάκο. Από το 2009 εργάζονται μαζί, συντονίζοντας από κοινού ομάδες, οργανώνοντας ομιλίες, σεμινάρια και άλλες παρεμβάσεις σε φορείς, συλλόγους και στο γενικό πληθυσμό. Επίσης εργάστηκε στις δημόσιες σχέσεις εκδοτικών οργανισμών και στο ραδιόφωνο. Είναι γενικός γραμματέας του ομίλου για την UNESCO KNOSOS.
Γράφει μουσική, τραγούδια και παραμύθια.
Η Σχολή των Απλών είναι το πρώτο της βιβλίο για ενήλικες. Έχει γράψει επίσης τα βιβλία Ο Καραγκιόζης, η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κατηραμένος λύκος (Εκδόσεις Λιβάνη), Θέλω να Θυμάμαι (Εκδόσεις Μύστης) και Η γοργόνα (Ενυδρείο Κρήτης, οικολογικό παραμύθι με DVD).
Γιατί γράψατε παραμύθι για μεγάλους και όχι μυθιστόρημα;
«Εμείς οι Νεοέλληνες φαίνεται να έχουμε μια αδυναμία στα παραμύθια. Απόδειξη είναι το γεγονός ότι ψηφίζουμε όσους μας λένε τα πιο μεγάλα. Ο βασικότερος λόγος όμως είναι ότι το παραμύθι είναι εύκολα κατανοητό από όλες τις ηλικίες κι έχει ένα δικό του τρόπο να μιλάει στην καρδιά και το μυαλό χωρίς να πιέζει…»
Πιστεύετε ότι ένα βιβλίο αυτοβοήθειας μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που σκέφτεται κάποιος;
«Ένα βιβλίο το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μας σκουντήσει, να μας προβληματίσει για λίγο αλλά μετά το μυαλό αυτόματα γυρίζει στον παλιό και γνώριμο τρόπο σκέψης. Κανένα βιβλίο αυτοβοήθειας δεν θα πέσει από το ράφι στο κεφάλι μας την ώρα που χρειάζεται να επιλέξουμε κάτι που αφορά το απώτερο καλό μας. Η ριζωμένη γνώση και οι ρυθμίσεις που έχουν εγκατασταθεί στο μυαλό από την ανατολή της ζωής μας περιορίζουν το φάσμα των επιλογών μας. Χρειάζεται κάποιος να έχει περάσει μέσα από πολύ πόνο και να έχει συνειδητοποιήσει βαθιά ότι ο κύκλος της επανάληψης δεν τον εκφράζει πια. Το να κάνει δηλαδή κάποιος τα ίδια πράγματα και να περιμένει διαφορετικά αποτελέσματα είναι ένας ορισμός του παραλόγου. Όταν αποφασίσουμε ότι χρειάζεται να αναλάβουμε μια πιο θετική δράση τότε ενεργοποιούνται οι κεραίες μας και ακούμε μια σημαντική φράση, ανακαλύπτουμε ένα βιβλίο ή πάμε τυχαία σε μια διάλεξη για να μας επιβεβαιώσει αυτό που ήδη έχουμε ανακαλύψει. Το θέμα είναι να κατασκευάσουμε την ερώτηση. Όπως λέει και η ηρωίδα του βιβλίου μου στον πρίγκιπα: «Έπρεπε πρώτα να γεννηθούν τα ερωτήματα για να έρθουν οι απαντήσεις. Χωρίς ερωτήσεις κάθε απάντηση είναι περιττή. Είναι σαν να ταΐζεις με το ζόρι έναν άνθρωπο που δεν πεινάει».
