Πιστεύετε πως ο κόσμος ακόμα και μέσα στην κρίση ασχολείται περισσότερο με το φαίνεσθαι και όχι με το είναι;

«Ναι αλλά δε φταίει η κρίση γι αυτό. Ακόμα και αν ζούσαμε σε μια ιδανική δίκαιη πολιτεία πάλι το ίδιο θα συνέβαινε γιατί η σχέση μας με τον εαυτό μας είναι αυτή που καθορίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πάντα γύρω μας τον τρόπο που επιλέγουμε να ζούμε. Δεν μας έμαθε κανείς πώς να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας Αντίθετα μας έμαθαν καλά ότι απαγορεύεται να κάνουμε λάθος. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Το λάθος είναι σημαντικό ακόμα και στην επιστήμη γιατί επισπεύδει την αλλαγή της μεθόδου. Το λάθος είναι χρήσιμο γιατί αν το αποδεχτούμε μας διδάσκει πώς να γίνουμε καλύτεροι. Μας δίνει τη μεταγνώση, την εμπειρία, για ποιό λόγο δηλαδή δε μας συμφέρει να το επαναλάβουμε και την επιλογή της διορθωτικής κίνησης. Εμείς αν κάνουμε λάθος βάζουμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον εαυτό μας άπειρες φορές. Έτσι ούτε τη μεταγνώση παίρνουμε ούτε αναγνωρίζουμε ότι πράξαμε βάση όσων γνωρίζαμε, ούτε διορθώνουμε. Αδικούμε τον εαυτό μας και τον μαστιγώνουμε συνεχώς. Έτσι βγάζουμε το συμπέρασμα ότι δεν είμαστε αυτό που θα θέλαμε. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας γιατί θεωρούμε ότι δεν πρέπει να υποπτευθούν οι άλλοι τη μειονεξία μας. Γι αυτό μας απασχολεί το «φαίνεσθαι» . Μόνο η εσωτερική συνένωση, η συμφιλίωση με τον εαυτό θα μας δώσει πληρότητα και μια εσωτερική βάση στην οποία θα στέκουμε σταθερά κι αφού δε θα χρειάζεται να είμαστε εξαρτημένοι από την αποδοχή των άλλων δεν θα είναι αναγκαίο να προσποιούμαστε, να δείχνουμε ένα πλαστό εαυτό».