Από την άλλη σκοπιά, η ενασχόλησή σας με τη λογοτεχνία, αποτελεί βάλσαμο για τη δική σας ψυχή;

«Δεν αποτελεί βάλσαμο, είναι κάτι που αγγίζει τον πυρήνα του ίδιου του υπάρχειν, είναι μια καταβύθιση στους ωκεανούς της ζωής, μια αέναη πάλη με το ανέκφραστο και το άρρητο, μία πάλη με το ανείπωτο και το ανεκλάλητο, είναι μια λειτουργία γεμάτη οδύνες, χαρές ,αδιέξοδα, θριάμβους. Είναι μια ερωτική λειτουργία, όπου προσπαθείς να ενοποιήσεις το Λόγο σε ζυμωτή συνεύρεση, προσπαθώντας να αναγάγεις το επιμέρους στο καθόλα, το ατομικό στο παγκόσμιο, το εντόπιο πόνο στην πανανθρώπινη κοινή μοίρα και οδύνη για έναν κόσμο αλληλέγγυο του κοινού , ζυμώνοντας τις μεγάλες ανθρώπινες ουσίες για τον άρτο που είναι ο ύμνος της ζωής. Η λογοτεχνία είναι μια καθημερινή εποποιία γεμάτη ανατροπές και παραδοξότητες, ο ποιητής είναι ένας μοναχικός Ντεσπεράντο, ένας ανειρήνευτος πλάνητας, σπίτι του είναι η περιπλάνηση από την πέτρα που του εμπιστεύτηκαν προσπαθεί να βγάλει το άστρο της, από την κάθε δίψα το πηγάδι της ,προσπαθεί να ενώσει την προολίγου πατημασιά με την πρώτη αρχέγονη πατημασιά. Να βρει το φυλετικό ίχνος.»