Τον Μάνο Λοΐζο δεν τον γνώρισα από κοντά. Αυτό έγινε μέσα από τα τραγούδια του, αλλά και τις συζητήσεις που είχα με φίλους και συνεργάτες του και από τα τόσα που γράφτηκαν μετά τον θάνατό του γιʼ αυτόν τον σημαντικό δημιουργό, που όλα καταλήγουν σε ένα κοινό σημείο: ο Μάνος Λοΐζος ήταν άνθρωπος που ξεχώρισε για το ήθος του, αγνός, ευαίσθητος, ονειροπόλος, ανατολίτης, με τους δικούς του ρυθμούς «τους χρόνους του τους ανατολίτικους».
Με λόγια αγάπης εκφράζονται και οι άνθρωποι κάθε ηλικίας που δεν τον γνώρισαν, αγκάλιασαν όμως το έργο του και μέσα από αυτό τον ίδιο. Είναι χαρακτηριστικό το τηλεγράφημα που έλαβε όταν νοσηλευόταν στο Γενικό Κρατικό: «Είμαι ένας ανώνυμος εργάτης που εσύ τον έκανες επώνυμο και σου εύχεται καλή ανάρρωση για να συνεχίσουμε τον δρόμο που χαράξαμε από κοινού».
Στο ξεκίνημά του σε συνέντευξη στην εφημερίδα Αυγή, στις 27 Αυγούστου 1966, αναφέρει: «Σαν καλλιτέχνης είμαι ένας δέκτης ευαίσθητος γεγονότων και καταστάσεων που ζούμε καθημερινά όλοι μας. Γεγονότα και καταστάσεις όπως οι αγώνες του λαού μας, ο αγώνας της εργατικής τάξης για το μεροκάματο, για καλύτερες συνθήκες ζωής, για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Νιώθω τον εαυτό μου πολύ δεμένο μʼ ορισμένα πράγματα. Από πολύ μικρός είδα παιδιά να πεινάνε και θεώρησα υποχρέωσή μου να μην το ξεχάσω αυτό ποτέ, να κάνω ό,τι μπορώ με την τέχνη μου για να λείψει αυτή η δυστυχία». Αυτή τη στάση ζωής κράτησε σε όλη του την πορεία, έμεινε πίστος στις αξίες και τα ιδανικά.
