Ποια είναι η δική σας προσωπική σχέση με τον Μάνο και το έργο του, πρωτού καταπιαστείτε με την έκδοση αυτή;

Πιάνοντας απʼ την αρχή το νήμα της επαφής μου με τον Μάνο Λοΐζο θα γυρίσω πίσω, μαθητής στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού σχολείου όταν για πρώτη φορά άκουσα τραγούδια του από μία κασέτα που υπήρχε σπίτι μας. Ένιωσα τόση χαρά και συγκίνηση που δεν μπορώ να την εξηγήσω με λόγια. Αυτό που με έκανε να τα αγαπήσω ήταν το ευχάριστο άκουσμά τους, η γλυκιά μελωδία τους που μπορούσε να αγγίξει και ένα μικρό παιδί. Μπορεί τότε να μην είχα ιδέα «για τραστ και για κραχ» γιʼ αυτό και δεν μπορούσα να κατανοήσω τον «Τρίτο Παγκόσμιο», αλλά η «Τζαμάικα», το «Δελφίνι–δελφινάκι», το «Παποράκι του Μπουρνόβα» ήταν αυτά που με έκαναν να αγαπήσω τον δημιουργό τους.

Η μοναδική φορά που τον είδα από κοντά ήταν σε μια συναυλία τον Αύγουστο του 1980 στη Χώρα Μεσσηνίας, το χωριό της μητέρας μου. Όταν ανακοινώθηκε η συναυλία, η υπόσχεση του πατέρα μου ότι θα πηγαίναμε με έκανε να μην κοιμάμαι από τη χαρά μου!

Σαν έφτασε εκείνο το βράδυ ξεκινήσαμε να πάμε, αλλά επειδή άρχισε να βρέχει η συναυλία αναβλήθηκε. Έγινε όμως την άλλη μέρα και μάλιστα το πρωί.

Εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό, αν και ήμουν εννέα χρόνων τότε, το θυμάμαι σαν όνειρο. Ο Μάνος στην εξέδρα να διευθύνει και από κάτω ο κόσμος όρθιος να χειροκροτεί και να τραγουδά «Καλημέρα ήλιε».

Μεγαλώνοντας, άρχιζα να ανακαλύπτω όλο και περισσότερο τον Μάνο Λοΐζο. Κάθε τραγούδι του που άκουγα ήταν κάτι το ξεχωριστό. Τη μεγαλύτερη συγκίνηση, όμως, την ένιωθα όταν άκουγα τον ίδιο να τραγουδά. Είχε έναν μοναδικό τρόπο να ερμηνεύει τα τραγούδια του. Ο μελαγχολικός τόνος της φωνής του σου δημιουργεί ένα αίσθημα που δύσκολα το περιγράφεις με λόγια.