Έχει δουλέψει τον πηλό με ειδικά άτομα και απόλαυσε το διαφορετικό τρόπο προσέγγισης και αντίληψης αυτών των παιδιών. «Χωρίς να το θέλουν με έβαλαν σε διαδικασίες να βρω τρόπους και λύσεις για να έχουμε ένα αποτέλεσμα. Βοήθησαν εμένα να δεχτώ τη διαφορετικότητα και να αγαπήσω τις δυνατότητες του αδύναμου νου και τη μεγάλη αξία των συναισθημάτων» σχολιάζει η Μαριάνθη Σφακιανάκη. Δεν θα ξεχάσει επίσης τα χρόνια που δούλεψε στο εργαστήριο κεραμικής της φυλακής Αλικαρνασσού. Είδε τις κοινωνικές δομές από άλλη οπτική γωνία «και κυρίως είδα το άσπρο και το μαύρο μαζί. Πέρασα πολύ καλά με τους κρατούμενους μαθητές μου» λέει. Δεν την επηρέασαν οι λόγοι που τους οδήγησαν στη φυλακή. Προσπάθησε ο χρόνος που περνούσανε στο εργαστήριο να είναι δημιουργικός γιʼ αυτούς, να είναι ταξίδι του νου και της καρδιάς και φυγή από το χειρότερο πράγμα που σου δίνει η φυλακή, την απραξία.