Για τον ήρωα του βιβλίου, η λύτρωση έρχεται και μέσα από τον έρωτα, η δύναμη του έρωτα είναι, πιστεύετε, τόσο καθοριστική;

«Θα σου απαντήσουν οι Γέροντες της κατεστραμμένης πόλης, της Τροίας: «Άξιζε ο πόλεμος για μια γυναίκα τέτοια!», Όμηρος, Ιλιάδα. Τι να πω εγώ; Θα διαφωνήσω μόνο λιγάκι με την έκφραση «λύτρωση». Δεν λυτρώνεται ο ήρωας με τον έρωτα. Καθορίζεται; Ναι. Αλλάζει; Ναι. Αλλά λύτρωση; Δεν υπάρχει λύτρωση.

Η ζωή είναι ένα ερωτηματικό,

διαρκείας μιας ανθρώπινης ζωής.

Για την αγωνία της ύπαρξης δεν υπάρχει ούτε λύση ούτε λύτρωση».

Η προσωπική εμπειρία του πατέρα σας, τι ρόλο έπαιξε στη συγγραφή του βιβλίου;

«Όταν μεγάλωσα, και οι παιδικές μνήμες από τις σκόρπιες αφηγήσεις του πατέρα μου έδεσαν με την ολοκληρωμένη αυτοβιογραφία που ο ίδιος έγραψε για τα βιώματα του στα χρόνια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αντιλήφθηκα ότι εκεί υπήρχε πολύ υλικό για να γραφτεί ένα μυθιστόρημα. Ωστόσο, δεν το επιχείρησα αφʼ εαυτού καθώς η απόσταση που πρέπει να πάρει ο συγγραφέας από το θέμα του δεν θα ήταν δυνατή λόγω της βαθιάς συναισθηματικής σχέσης που έχει κάποιος με τους γονείς του. Η εγκιβωτισμένη αφήγηση όμως του Συνταγματάρχη στο βιβλίο μου ξεπήδησε από μόνη της κάποια στιγμή κι εγώ απλά δεν της αντιστάθηκα. «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί», που είπε κι ο μέγας Ηράκλειτος, ούτως ή άλλως τα περισσότερα σʼ ένα έργο γράφονται ερήμην μας, το έχουν πει πολλοί αυτό κι ίσως αυτή η ανατρεπτική φανέρωση των πραγμάτων κατά την δοκιμασία της συγγραφής να είναι και εκείνο που προσωπικά με γοητεύει περισσότερο. Το στοίχημα βέβαια να μην προδώσει κανείς πρόσωπα και καταστάσεις με όσα εκδίδει, παραμένει».