Της Κατερίνας Μυλωνά

Νιώθω ότι γίνεται ένας αγώνας δρόμου μεταξύ της επίγνωσης που αποκτά ταχέως ο Έλληνας πολίτης και του κλοιού που σφίγγει γύρω από το λαιμό του. Η μόνη λύση είναι η επίγνωση, η σύνεση κι η τόλμη

Η ιστορία της χώρας μας, η θεραπεία της ψυχής και η αυτογνωσία μέσα από τον έρωτα απασχόλησαν τη Βάνα Λυδάκη στο νέο της βιβλίο «Δυτικότερα της λήθης», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους.

«Συχνά σκέπτομαι ότι για τον καθένα από εμάς αντιστοιχεί ένα απειροελάχιστο κομμάτι από την αιωνιότητα. Αυτό μας έλαχε. Αυτά μας έλαχαν. Τι να κάνουμε; Ας τα ζήσουμε, ας τα εξαντλήσουμε με συνέπεια και τόλμη και δίχως εκπτώσεις στους προσωπικούς οδικούς χάρτες», αναφέρει, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π».

Στο βιβλίο σας σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχοθεραπεία. Πιστεύετε ότι στις μέρες μας έχει πάψει να αποτελεί ταμπού;

«Πριν δύο χρόνια πέρασε ακριβώς ένας αιώνας από την ίδρυση της Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Εταιρείας. Ως εκ τούτου ο χώρος των ψυχοδυναμικών προσεγγίσεων για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι πλέον κάθε άλλο από ταμπού. Διατηρείται ίσως ένας μύθος γύρω από όλες αυτές τις διαδικασίες στην Ελλάδα κυρίως λόγω της φύσης τους. Της ρευστότητας και της υποκειμενικότητας που έχουν σαν εμπειρίες, σε έναν κόσμο που τείνει όλο και περισσότερο προς τα μετρήσιμα μεγέθη, τη στατιστική και σε μια κατʼ επίφαση αντικειμενοποίηση της ανθρώπινης εμπειρίας. Πρόθεση μου σʼ αυτό το έργο σε σχέση με την ψυχοθεραπεία ήταν να παρουσιάσω δύο πράγματα: Από την μία τη δυσκολία της κατάστασης που βρίσκεται κάποιος όταν επιλέξει να προχωρήσει στην ψυχοθεραπεία και να φτάσει βαθιά μέσα του και από την άλλη το δώρο που μπορεί να του προσφέρει. Η ανατροπή στη ζωή του μπορεί να υπάρξει όχι μόνο στην καθημερινότητα αλλά και στην δομή της σκέψης του. Έχουμε την τάση να βλέπουμε τα πράγματα άσπρο- μαύρο και να ζούμε φτιάχνοντας κατασκευές που τις πιστεύουμε απόλυτα για τα περισσότερα πράγματα γύρω μας, σχέσεις ανθρώπους, πολιτικές κλπ. Ωστόσο, αυτό είναι ένας παλιός, ας πούμε, τρόπος σκέψης που όλο και πιο δύσκολα λειτουργεί σε έναν μετανεωτερικό παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, με την σύγχρονη φυσική να χρησιμοποιεί σήμερα τη σχετικότητα, την τυχαιότητα και το χάος, για την κατανόηση του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου, σε αντικατάσταση της αιτιοκρατίας του παρελθόντος. Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος που έγραψα ωθείται μέσα από την διαλεκτική της ψυχοθεραπείας σε έναν άλλο τρόπο σκέψης που εναρμονίζεται περισσότερο με την σύγχρονη αναγκαιότητα».

Ο ήρωας του βιβλίου αναζητεί το είναι του μέσα από την ιστορία της χώρας. Δεδομένων των συνθηκών που επικρατούν στην Ελλάδα, βλέπετε ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για την ιστορία μας;

«Στην αντάρα το δέντρο το κρατά η ρίζα του. Ρίζα για ένα Έθνος είναι η γλώσσα και η ιστορία του. Είμαστε όσα θυμόμαστε και μπορούμε να αφηγηθούμε. Γι αυτό τώρα ενστικτωδώς στρεφόμαστε προς τα πίσω, στην ιστορία. Γι αυτό κι οι σύγχρονες αναφορές από συγγραφείς, σκηνοθέτες, πολιτικούς κλπ. στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Αυτά τα δύο τελευταία οδυνηρά χρόνια, καθώς κλονιζόμαστε ταυτόχρονα κατανοούμε με γρήγορους ρυθμούς- σαν να μας έχουν βάλει λίπασμα- ποιοι είμαστε κι από ποιους προερχόμαστε. Το συλλογικό δέντρο του Έθνους βιώνει ταυτόχρονα σεισμό και ανασυγκρότηση. Ελπίζω μόνο να προλάβει να στηριχτεί πιο γερά κι όχι να ξεριζωθεί. Νιώθω ότι γίνεται ένας αγώνας δρόμου μεταξύ της επίγνωσης που αποκτά ταχέως ο Έλληνας πολίτης και του κλοιού που σφίγγει γύρω από το λαιμό του. Η μόνη λύση είναι η επίγνωση, η σύνεση κι η τόλμη».