«Σαν προσφυγάκι δίχως πάσο… έτσι ταξιδεύω στον «Κοινό Λόγο». Αναζητώ μέσα από το αβάσταχτα σκληρό βίωμα τριών τραγικών πολέμων, να βρω κουράγιο υποκριτικής προσέγγισης και ερμηνείας. Ό,τι σήκωσαν στις πλάτες τους αυτές οι απλές γυναίκες, η τέχνη του θεάτρου το ξεσκεπάζει και το ντύνει με το ιερό φως της. Στην καταστροφή της Σμύρνης παιδί, στα χρόνια της ειρήνης ταξιδιώτισσα σε ότι απέμεινε από την ιωνική γη και στον Εμφύλιο, μάνα που ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά. Εύχομαι μέσα απʼ αυτή την παράσταση να βρούμε όλοι μας τη δύναμη και την …κοινή μας πατρίδα που είναι η ελπίδα! Ευχαριστώ τους συναδέλφους μου στην ομάδα για την κοινή… προσπάθεια και τους θεατές που θα μας τιμήσουν».