Κληθήκαμε να γυρίσουμε 90 χρόνια πίσω… Να μεταφερθούμε στην προκυμαία της Σμύρνης, να ζήσουμε τη φρίκη της καταστροφής, να βιώσουμε τον πόνο του ξεριζωμού, του αποχωρισμού, του «αγνώστου» που περίμενε τους Μικρασιάτες, φεύγοντας από την πατρίδα τους. Η δυσκολία για εμάς δεν είχε να κάνει μόνο με το ότι κληθήκαμε να «μπούμε» μέσα στα βιώματα που διηγούνται γυναίκες της εποχής, σε γεγονότα από τα πιο σκοτεινά της ιστορίας μας. Το πρώτο εμπόδιο που βρέθηκε μπροστά μας, όμως, ήταν η προσπάθεια να υπερβούμε την αποστασιοποιημένη μεταφορά των γεγονότων που ως δημοσιογράφοι έχουμε συνηθίσει ως πρακτική μας. Σε κάθε πρόβα ξεχνούσαμε την καθημερινότητά μας και «φορούσαμε» τα αρώματα του ʼ22… μεταμορφωνόμασταν – ή τουλάχιστον αυτό προσπαθήσαμε - σε γυναίκες της εποχής, με όπλο την καταλυτική καθοδήγηση του Γιώργου Αντωνάκη και εφόδια … διηγήσεις, μνήμες, μυρωδιές και τραγούδια που όλοι – λίγο ή πολύ – κουβαλάμε από τα παιδικά μας χρόνια. Το αν τα καταφέραμε, θα φανεί … στο χειροκρότημα!