-Ποιος είναι ο κοινός τόπος της εποχής αυτής με την εποχή που ζούμε;

Οι ορέξεις των «Μεγάλων δυνάμεων», η εξαθλίωση των ανθρώπων, η φτώχια, το μίσος, το ξεπούλημα της πατρίδας, οι Πατριδοκάπηλοι και οι Προδότες.

-Πώς τα βλέπουν όλα αυτά τα μάτια επτά διαφορετικών γυναικών που συμμετέχουν στην παράσταση; Είναι τελικά μια διαφορετική μάτια η γυναικεία;

Η Γυναίκα ήταν πάντα στο περιθώριο των γεγονότων.

Τα μεγάλα κατορθώματα, η δύναμη, το θάρρος, η ανδρεία αναφέρονται συνήθως από την ιστορία σε άνδρες.

Κανείς ποτέ δεν φώτισε την προσπάθεια της γυναίκας μάνας, συζύγου, αδερφής, συντρόφισσας, νοικοκυράς στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα.

Για μένα οι Γυναίκες σηκώνουν το περισσότερο βάρος σε τέτοιες περιπτώσεις.

Είναι οι αφανείς ήρωες της ιστορίας.

Για αυτό και θα δείτε στο τέλος του έργου μια ασυνήθιστη και «προκλητική» σκηνοθετική ενέργεια που κάνω και ίσως προκαλέσει σχόλια.

Βεβαίως η «πρόκληση» αυτή έχει σαν βάση την λαϊκή συνείδηση και όχι την προσβολή συμβόλων και θρησκευτικών αντιλήψεων.