Οι επιστολές του Αφεντούλιεφ και των επαναστατών είχαν δημοσιευτεί στο έργο «Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας», που είχε εκδοθεί το 1857 από τη Βουλή των Ελλήνων (Βιβλιοθήκη Μονάχου)
Η ελευθερία των Ελλήνων ήχησεν ευχαρίστως εις τας ακοάς μας. Το υψηλόν τούτο αίσθημα ενεφυπεώθη βαθέως εις την ψυχή μας· ο ένθερμος προς την πατρίδα έρως άναψεν εις την καρδίαν μας· η απάνθρωπος δουλεία μας και ο απαραδειγμάτιστος ενθουσιασμός μας μάς ώθησεν εις το να ορμήσωμεν με τα όπλα κατά του τυράννου, προκρίνοντες τον τίμιον θάνατον από την επονείδιστον δουλικήν ζωήν.
Εις τοιούτον μέγιστον αγώνα κινηθέντες, εγνωρίσαμεν εξ αυτή της αρχής ότι χρείαν μεγάλην έχομεν εμπείρου αρχηγού. Ειλικρινώς φρονούντες επέμψαμεν τινάς των ημετέρων εις Πελοπόννησον, όπου ηκούσαμεν πολλούς των αξίων ομογενών εξ Ευρώπης φθάσαντας. Πλάνοι τινές μας ηπάτησαν ώστε να δώσωμεν πίστιν εις ονόματα ούφα και παράσημα ψευδή και επομένως να δεχθώμεν δια στρατηγόν της φιλτάτης μας πατρίδος Κρήτης τον πρώτον απαντήσαντα ημάς άνθρωπον, κύριον Μ. Αφεντουλιέφ, όστις και Κομνηνός ψευδώς επωνομάσθη.
Προς αυτόν εμπιστεύθηκαν με ειλικρίνειαν την απολύτρωσίν μας απόι την φρικτήν τυραννίαν των αιμοβόρων Οθωμανών, αλλʼ ο άνθρωπος ούτος, ως εκ της πείρας απεδείχθη, όχι μόνον είναι τόσον μικρός και ανάξιος, όσον είναι μέγας ο υπέρ των οποίον τον εδέχθημεν αγών, αλλʼ έτι περιπλέον μισέλλην και φιλοτάραχος, με φρονήματα πάντη εναντία και ασυμβίβαστα της απολυτρώσεως, τιμιότητος και ευταξίας μας, ως από τα ακόλουθα φαίνεται.
Παρατρέχομεν την έκθεσιν των δεσποτικών και αισχροκερδών στοχασμών του και κινημάτων, των όσα φρικτά μέσα μετεχειρίσθη δια να αποσπάση την Κρήτην από το λοιπόν έθνος, και τέλος, αφʼ ού υποχρεώθη ώστε μεθʼ όρκου να αποδεχθή την ένωσίν της κατά το σχέδιον και θέσπισμα της Πανελληνίου Βουλής, οπόσας φρικτάς επαναστάσεις ωργάνισεν εναντίον των συνεργησάντων εις τούτο και εναντίον των μελών της Διοικήσεως. Ποσάκις παρεξήγησε το σύστημά μας εις τους πολεμικούς· ποσάκις το εκλόνισε· ποσάκις ηναγκάσθησαν να το στερεώσουν οι φιλοπάτριδες και φρόνιμοι. Και προσθέτομεν μόνον εν μικρότατον μέρος των προφανών και αιχρών ανομιών και παραβάσεών του.
α. Βλέπομεν παρʼ ελπίδα να παρρησιάζεται εις ταύτην μας την νήσον παρά της Εξοχότητός του μια σφραγίς άγνωστος και ξένη της Διοικήσεως, ονομαζομένη Βασιλική.
β. Με την υπογραφήν του μόνην να εκδίδωνται γράμματα και διαταγαί εις την πατρίδα μας, εν ω τούτο από τον Συνταγματικόν μας χάρτην είναι απηγορευμένον.
γ. Να δίδωνται πράγματα του κοινού, χωρίς της ειδήσεως των εντοπίων, εις διαφόρους ξένους εμπόρους, διʼ ιδία του τέλη, καθώς και εις τον Ιωάννην Βλάχου ασήμι, και άλλους άλλα.
δ. Να λαμβάνη γρόσια από καραβίων φορτία ελαίου, να τα κατακρατή (και λογαριασμόν να μη θέλη να δώση) από τους πατριώτας, επί λόγω βοηθείας της πατρίδος, χωρίς της ειδήσεως των γενικών Φροντιστών της οικονομίας, καθώς εις Πλατανιάν, Μεσεράν, Λουτρόν και αλλού, και να τα κατακρατή κρυφίως.
ε. Να ανατρέπη παν καλόν, οργανιζόμενον δια την ευταξίαν της πατρίδος· να διασπείρη μεταξύ των πατριωτών ζιζάνια διχονοιών, και πρό πάντων να διεγείρη πολυτρόπως τον λαόν εναντίον των προκρίτων και λοιπών τιμίων και φιλοπατρίδων υποκειμένων.
s. Να εξουθενή καθημερινώς εις πάντα ξένον Ευρωπαίον το έθνος ολόκληρον, την τοπικήν Διοίκησιν της πατρίδος, και πρό πάντων να λαλή ακατάπαυστα τα εξ αμάξης κατά των μελών της Διοικήσεως αδίκως. (ΕΛΛ. ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ, Τομ. Αʼ).
ζ. Να αποδέχεται από διαφόρους, χωρίς την είδησιν της τοπικής Διοικήσεως, καταμαρτυρικά (pretesta), διωργανισμένα παρά του ιδίου, άνομα και άτοπα, αποβλέποντα εις μεγαλωτάτας ζημίας της πατρίδος, και άλλα.
Επειδή λοιπόν και από τα ειρημένα και άπειρα άλλα απερίγραπτα εγνωρίσαμεν εκ πείρας, ότι η Εξοχότης του ούτε χαρακτήρα αρχηγού τιμίου και ειλικρινούς ανθρώπου έχει, ούτε καθήκοντα της ανθρωπότητος γνωρίζει, ούτε έθνος σέβεται, ούτε όρκον φολάττει, ούτε τοπικήν Διοίκησιν τιμά, ούτε αξιότητα καμμίαν έχει.
Επειδή τέλος πάντων καθʼ ημέραν παραιτείται με τέλη, τα οποία είναι περιττόν να εκθέση τις, και τα τοιαύτα του γράμματα διασπείρονται κρυφίως εις τον απλούν λαόν και εκδίδονται από 16 Μαΐου μέχρι της σήμερον·
Η τοπική Διοίκησις της νήσου ταύτης επαγρυπνούσα εις κάθε τι, και θέλουσα να προλάβη τα ενδεχόμενα εκ τούτων δεινά, κηρύττει εις το Πανελλήνιον, προ πάντων δε εις τους κατοίκου και διατρίβοντας εις την πατρίδα ξένους·
Οτι η Εξοχότης του, ο γενικός Επαρχος της Κρήτης κύριος Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντουλιέφ, είναι αποκλεισμένος γενικώς από όλα τα πράγματα της πατρίδος, δηλαδή δεν έχει εις το εξής να ανακατωθή εις καμμίαν υπόθεσίν της.
Οτι δεν γνωρίζει τίποτε, το οιποίον δεν επράχθη νομίμως.
Οτι θέλει μείνει εις την πατρίδα ως ιδιώτης, έως ού να έλθη άλλος παρά της υπερτάτης Διοικήσεως. Και επειδή εις διαφόρους περιστάσεις εφάνησαν οι σκοποί του ύποπτοι και επικίνδυνοι εις τα μέγιστα, αποτεινόμενοι εις εγκλήματα καθοσιώσεως, τούτο ένεκα και ημείς αναλόγως προσφερόμενοι προς αυτόν, κοινή γνώμη αποφασίζομεν να λάβωμεν παρʼ αυτού όσα τω ευρίσκονται έγγραφα χωρίς εξαίρεσιν καμμίαν, εκτός μόνον εκείνων οπού βεβαιούσι τας προσωπικάς τιμάς αυτού και αξίας, αν τοιαύτα καθαρά έγγραφα ευρεθούν παρʼ αυτώ· τα δε πράγματά του, χρήματα δηλαδή και άλλα τοιαύτα, όσα τιμής άξια, να μείνουν εσφραγισμένα με την αυτού σφραγίδα και με εκείνην της Διοικήσεως εις παρακαταθήκην, με κατάλογον δηλαδή εγγράφων και πραγμάτων υπογεγραμμένον παρʼ αυτού του ιδίου και του Αρχιγραμματέως· αυτός δε να μείνη εντίμως έγκλειστος όπου ευλογώτερον φανή, έως ού να αποφασίση η υπερτάτη Διοίκησις, και τότε δίδων ακριβή λογαριασμόν των πράξεών του, να αναχωρή από την πατρίδα.
Οτι κανένα γράμμα του δεν θέλει έχει πλέον κύρος εις την πατρίδα.
Η δε ρηθείσα τοπική Διοίκησις έλαβε τα αναγκαία μέτρα προς εξοικονομίαν των πραγμάτων της πατρίδος, στέλλουσα ενταυτώ και προς την υπερτάτην Διοίκησιν απεσταλμένους να ζητήσουν και αρχηγόν και τα λοιπά αναγκαία.
Ο Αρχιγραμματεύς της Κρήτης θέλει κοινοποιήσει ταύτην την αποκήρυξιν εις την σεβαστήν Πανελλήνιον Βουλήν· θέλει την κοινοποιήσει προς τον Κ. Μιχαήλ Αφεντουλιέφ και αποστείλει αντίγραφα εις όλους τους κατοίκους της νήσου, το δε πρωτότυπον θέλει φυλαχθή εις το αρχίβιον της γενικής Καγκελαρίας δια τα τέλη και λοιπά.
Εν Σφακίοις, της ιsʼ Νοεμβρίου 1822
Οι Γενικοί Φροντισταί της Οικονομίας
Χ. Ιωαν. Πολάκης, Πρωτόπαπας Σφακίων Γεώργιος, Γεώργιος Παπαδάκης, Αναγνώστης Πολάκης, Γεώργιος Παπαδάκης
Ο Αρχιγραμματεύς, Νεόφυτος Οικονόμος
Ο Πρωτογραμματεύς Εμμανουήλ Αντωνιάδης
Οι Γενικοί Φροντισταί του Δικαίου
Ζαχαρίας Μ. Διδ., Ανδρέας Κριαράκης, Χ. Χιονάς Μιχαήλ
Οι Γενικοί Φροντισταί του Πολέμου
Αναγνώστης Παναγιώτου, Αναγνώστης Ψαρουδάκης
Οι Γενικοί Φροντισταί των Θαλασσίων
Χ. Στρατής Πολιβανάκης, Νικολ. Ανδρέου, Νικόλαος Δουγανιέρης
Οι Γενικοί Φροντισταί της Αστυνομίας
Επιτροπικώς, Μανούσος Αναγνωστάς
Οτι ίσον απαράλλακτον τω πρωτοτύπω και
Εν Λουτρώ, την ιsʼ Noεμβρίου 1822
Ο Αρχιγραμματεύς
Εμμανουήλ Αντωνιάδης, Πρωτογραμματεύς.
