Η κ. Κόπακα βραβεύεται για την ανάδειξη του προϊστορικού πολιτισμού στην Κρήτη.

Τι σημαίνει για σας αυτή η βράβευση;

«Η σημασία είναι τεράστια, είναι μία μεγάλη τιμή, νομίζω, από την πόλη. Δεν είμαι απολύτως σίγουρη γιατί, βέβαια, από τη στιγμή που εγώ ό, τι κάνω το κάνω στα πλαίσια των υποχρεώσεων, των καθηκόντων, των επιλογών στη ζωή.»

Θεωρείτε ότι ο καθένας που λαμβάνει το βραβείο «Ν. Καζαντζάκης» έχει και μία ευθύνη;

«Φυσικά, και απέναντι στις ομάδες των ανθρώπων με τους οποίους διαντιδρά στην πραγματικότητα. Δηλαδή, εγώ έχω ευθύνη και απέναντι στους φοιτητές μου, τους συναδέλφους μου και φυσικά τους συμπολίτες μου. Είναι μία δημόσια αναγνώριση και όχι πια μία αναγνώριση στο στενό επαγγελματικό ή όποιο άλλο περιβάλλον. Αφορά τους συντοπίτες μου, συνομήλικους, μεγαλύτερους και τους νεότερους, πολλών περισσότερων ομάδων, των ομάδων που συνθέτουν την πόλη, στην πραγματικότητα, οριζόντια και κάθετα.»

Από την πορεία σας, θα ξεχωρίζατε κάποιο κομμάτι για το οποίο είστε περισσότερο περήφανη και είναι πιο ενδεικτικό της δουλειάς σας;

«Συνήθως δεν είμαι καθόλου περήφανη, είμαι μάλλον ανασφαλής.. Μπορώ να διακρίνω μία σταθερή ραχοκοκκαλιά στην πορεία μου και τη ζωή μου και αυτή είναι το ενδιαφέρον μου- που είναι συμβεβλημένο με την προσωπικότητά μου- για τα παραμελημένα, αυτά που δεν έχουν τύχει της μεγάλης προσοχής και νιώθω κάτι σαν ένα ηθικό καθήκον, που, βέβαια, δεν το εκλογικεύω, έρχεται μόνο του κάθε φορά. Ένα παράδειγμα ας πούμε, από την αρχή, φαντάζομαι ασχολήθηκα με τα σπίτια τα μινωικά και όχι με τα ανάκτορα, με την καθημερινότητα των ανθρώπων και όχι με το δημόσιο και το λαμπρό των Μινωιτών. Όλα τα πράγματα στη ζωή μου, νομίζω, εγγράφονται σε αυτή την τάση που έχω. Ο Μίνως Καλοκαιρινός ήταν μία παραγνωρισμένη, παραμελημένη και άξια προσωπικότητα, η Γαύδος... Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η κεντρική γραμμή των ενδιαφερόντων μου που είναι και κομμάτι της φύσης μου, βέβαια, γιατί στην καθημερινότητά μου είμαι το ίδιο.»

Θεωρείτε ότι η πραγματική ιστορία γράφεται στην καθημερινότητα και όχι σε ό, τι προβάλλεται; Και σήμερα θα προτιμούσατε να ασχοληθείτε με τον απλό κόσμο;

Απολύτως, όσο και αν το ξεχνάμε κατόπιν, ο απλός κόσμος είναι ο δημιουργός κάθε λαμπρού, κάθε ιεραρχικά ανώτερου, ακόμα και των Θεών. Οι απλοί άνθρωποι, η καθημερινότητά τους είναι ο πυλώνας, στην πραγματικότητα των πάντων. Θα πρέπει κανείς να ξεκινάει κάθε φορά από τον πυρήνα των πραγμάτων και όχι να πηγαίνει κατευθείαν στο εποικοδόμημα, στην οροφή τους. Τι δημιουργεί στην πραγματικότητα και τι τροφοδοτεί στη συνέχεια τις μεγάλες καταστάσεις και τις μεγάλες ιδέες.

Το επόμενό σας βήμα, κάτι που έχετε σε εξέλιξη;

«Μα, έχω «ανοίξει» τόσα πολλά που θα πρέπει σιγά- σιγά να αρχίσω να «κλείνω». Έχω μεγάλο άγχος να δημοσιεύσω τη Γαύδο, ξεκίνησα με τη Ντία πριν από δύο χρόνια, πρέπει κι αυτή να προχωρήσει. Ο Καλοκαιρινός μένει «ανοιχτός», του οφείλω ένα βιβλίο, οπωσδήποτε. Και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα μιας πατρίδας που δεν πάει και τόσο καλά γίνονται επιτακτικότερα.»



Συγγραφικό και ανασκαφικό έργο



Η Κατερίνα Ε. Κόπακα είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Paris Ι (Σορβόννη) απʼ όπου έλαβε και το διδακτορικό της δίπλωμα στην Αιγαιακή Προϊστορία και Πρωτοϊστορία.

Διδάσκει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης από το 1985, και είναι σήμερα καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας. Είναι επίσης κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής. Υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος Alexander von Humboldt και της Βρετανικής Σχολής Αθηνών. Είναι μέλος πολλών συμβουλίων, επιτροπών και άλλων συλλογικών οργάνων. Εχει συμμετάσχει επίσης σε πολλά και ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα, ως κύρια υπεύθυνη ή ως βασική συνεργάτιδα. Στην εμπειρία της στο αρχαιολογικό πεδίο συγκαταλέγονται ανασκαφές και επιφανειακές έρευνες στη Γαλλία, στην Κύπρο, στην περιοχή του Ευφράτη και στην Ανατολία, και στην Κρήτη - στα Μάλια, στον Γιούχτα και για πολλά χ ρ ό ν ι α στη Ζάκρο με την ομάδα του Νικολάου Πλάτωνα. Σχεδίασε και συντόνισε την επιφανειακή και πολυεπιστημονική έρευνα στη Γαύδο (1992-2000) όπου διευθύνει τα τελευταία χρόνια την εκπαιδευτική ανασκαφή ενός κτηριακού συγκροτήματος με ενδιαφέροντα ευρήματα της 3ης και κυρίως της 2ης χιλιετίας π.Χ. Από το 2010 είναι επίσης υπεύθυνη της επιφανειακής έρευνας στη νήσο Ντία. Στο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνονται αυτόνομες μελέτες, επιμέλειες βιβλίων και 70 περίπου άρθρα.

Συμμετείχε σε πολλές επιστημονικές συναντήσεις στην Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική και έχει δώσει πολλές διαλέξεις σε ειδικούς και στο ευρύ κοινό. Διοργάνωσε και η ίδια διεθνή συνέδρια, συμπόσια, ημερίδες, εκθέσεις και άλλες εκδηλώσεις.