Ο κ. Καλοκαιρινός βραβεύεται για την προσφορά του στην επιστήμη της γλωσσολογίας αλλά και την πνευματική, πολιτιστική και κοινωνική του προσφορά.

Τι σημαίνει για σας η συγκεκριμένη διάκριση;

«Για μένα, απλά, είναι πάρα πολύ σημαντικό και είναι κάτι για το οποίο αισθάνομαι ευγνωμοσύνη στην πόλη μου και σε ό, τι με αφορά θα ήθελα να αποδειχτώ άξιος γιατί δε θεωρώ ότι το βραβείο ανήκει σε κάτι που είναι συντελεσμένο, θα ήθελα να αντιστοιχεί σε κάτι που είναι σε εξέλιξη.»

Συνοδεύεται, δηλαδή, από μία ευθύνη.

«Ακριβώς. Θέλω να πιστεύω ότι έχω συναίσθηση μίας ευθύνης και με αυτή προσπαθώ, τουλάχιστον, να κινούμαι στη ζωή μου αλλά οπωσδήποτε η απονομή του βραβείου αυτού είναι και μια επιταγή, υπό την έννοια ότι δείχνει προς μία κατεύθυνση.

Να πούμε ότι υπάρχει ένα μικρό ποσό που συνοδεύει το βραβείο (3.000 ευρώ διά δύο) και έχω ήδη φροντίσει ώστε αυτά τα χρήματα να δοθούν σε μία υποτροφία μεταπτυχιακού φοιτητή του τμήματος Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Είναι ένα χρηματικό ποσό που προέρχεται από το δήμο και πρέπει να καταλήξει αυτούσιο σε κάτι που να αφορά στο κοινό καλό και νομίζω ότι ήταν μία σωστή απόφαση να πάει σε σπουδές ενός ανθρώπου που χρειάζεται τα χρήματα και σε επίπεδο μεταπτυχιακό που αντιστοιχεί στο πνεύμα του βραβείου, σε υψηλό επίπεδο σπουδών.»

Θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε ένα κομμάτι της πορείας σας που θεωρείτε ότι είναι το πλέον καθοριστικό;

«Νομίζω ότι το κομμάτι το οποίο είναι και το πιο ορατό, θα έλεγα, στην κοινή γνώμη και στην πόλη, από την οποία προέρχεται η βράβευση, αφορά δραστηριότητες πιο άμεσα δημόσιες. Θα μιλούσα λιγότερο για το καθαρά επιστημονικό μου έργο που αφορά σε μια επιστημονική κοινότητα που μπορεί να είναι διεθνής αλλά ασφαλώς δεν έχει μία άμεση επαφή με τους πολλούς και, από αυτή την άποψη θα ξεχώριζα περισσότερο το κομμάτι της δουλειάς μου στο Ιστορικό Μουσείο, την Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών και την προσπάθεια που έχω κάνει - δεν ξέρω πόσο έχει πετύχει αλλά πάντως έχει γίνει, θα έλεγα, και εξακολουθεί να γίνεται -να συνδυάσω ζητήματα, τα οποία είναι επιστημονικά με μία οργάνωση που καταλήγει και σε μία υποδομή που είναι σε κοινή χρήση. Το Ιστορικό Μουσείο, στο οποίο έχω αφιερώσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μου και μπορώ πια να μιλάω, νομίζω, με αυτούς τους όρους είναι κάτι το οποίο ξεκινάει με μία επιστημονική σύλληψη, πρέπει να έχει υψηλές επιστημονικές προδιαγραφές, από τη μία μεριά, από την άλλη πρέπει να υποδέχεται πολύ κόσμο και να λειτουργεί και εκπαιδευτικά και μορφωτικά για ευρύτατα στρώματα και αυτό θεωρώ ότι είναι κάτι αρκετά σύνθετο και σε καμία περίπτωση δεν το κάνω μόνος μου. Όμως, προσπάθησα να συντονίσω και να βρίσκομαι πάντα στην «καρδιά» αυτής της προσπάθειας τα τελευταία σχεδόν 20 χρόνια. Νομίζω ότι αυτό το κομμάτι έχει την αμεσότερη απήχηση και εγώ ο ίδιος δίνω πολύ μεγάλη σημασία. Σε ό, τι αφορά την καθαρά επιστημονική μου δουλειά, θα έλεγα ότι βρισκόμενος στο Πανεπιστήμιο, η δραστηριότητά μου σε πολύ μεγάλο βαθμό πάντα ήταν και προς μία κατεύθυνση που είχε να κάνει με την οργάνωση των σπουδών, υποδομών και από αυτή την άποψη η θητεία μου στην κοσμητεία είχε αυτό το χαρακτήρα. Τέλος, θα έλεγα ότι αυτό που με ενδιαφέρει, πέρα από τα καθαρά ερευνητικά ζητήματα είναι το θέμα της διδασκαλίας. Αν με ρωτούσε κάποιος αν είμαι πρώτα δάσκαλος ή ερευνητής, διότι στους λεγόμενους ακαδημαϊκούς, πανεπιστημιακούς αποδίδονται και οι δύο χαρακτηρισμοί, εγώ θα έβαζα πρώτα το δάσκαλος. Είναι πολύ σημαντικό για μένα το ζήτημα της διδασκαλίας, της επαφής με τους φοιτητές, της μετάδοσης μιας γνώσης και ενός τρόπου σκέψης που πρέπει να είναι κριτικός, είναι ένα θέμα, στο οποίο προσωπικά πιστεύω ότι έχω επενδύσει αρκετά.»